Album of the Week #161

Moby 

Everything Was Beautiful and Nothing Hurt

Screen-Shot-2018-03-06-at-2.09.53-PM-1520363637

Θεωρείται μάλλον μπανάλ να ακούει κάποιος Moby το 2018, αλλά πρόκειται για κατάφωρη αδικία. Τον χαρισματικό μουσικό δείχνει να τον έχει καταπιεί ο κυνισμός των millennials, οι οποίοι δεν έχουν δικούς τους ήρωες και γι’ αυτό αποδομούν με ευκολία τους παλιότερους. Ακόμα και η γενιά που έζησε την έκρηξη της dance και techno κουλτούρας τη δεκαετία του 1990, δεν τον θεοποίησε πραγματικά. Ο πατριάρχης της χειροποίητης electronica δεν απέκτησε ποτέ μυθικές διαστάσεις (όπως τόσα ονόματα και ντουέτα, που χάλαγαν κόσμο τότε), ίσως γιατί μας έκανε να νιώθουμε ότι ήταν ένας από εμάς.

Αλλά ο μικρόσωμος Moby με το ακτιβιστικό, clean-cut προφίλ και το σοφιστικέ παρουσιαστικό, εξακολουθεί να εργάζεται αδιάκοπα και να κυκλοφορεί δίσκους αστικής pop, με θαυμάσια τραγούδια: και το Last Night (2008) και το εγκληματικά υποτιμημένο Wait For Me (2009), περιείχαν εξαιρετικό υλικό. Διάολε, ακόμα και το Innocents (2013) έβριθε από ιδέες πλούσιες και ηχητικά χορταστικές, που ήθελαν να σε εκτινάξουν στο διάστημα.

Τα υλικά της στιλιστικής φόρμας παραμένουν ίδια: προφορικά φωνητικά, οικουμενικοί συλλογισμοί σε εσωστρεφές στυλ, κελαρυστές αρμονίες σε λούπα, αιθέρια πλήκτρα χωρίς βαρύτητα και γυναικεία μουρμουρίσματα που τυλίγονται γύρω από πολλαπλά στρώματα συνθεσάιζερ, με ένα ambient πέπλο να τα σκεπάζει όλα τρυφερά μεταξύ τους.

Στο φετινό του δίσκο, ο Moby αντλεί ξανά από τη μήτρα που γέννησε τα πιο όμορφα soulful διαμάντια της καριέρας του, όπως το “Porcelain”. Τώρα πια δεν είναι απλά μελαγχολικός και μόνος σαν τον Little Idiot – το ζωγραφιστό alter ego που συνόδευε την πρώτη περίοδό του. Πλέον, ο 52χρονος Moby δεν είναι ο αμήχανος shoegazer των πιο αφιλόξενων dancefloor που όταν δεν μιξάρει beats για ιδρωμένους χορευτές, προτιμά να χάνεται σε έρημους ambient ονειρόκοσμους. Στην εποχή του Τραμπ, ο ίδιος έχει ζωτικής σημασίας λόγους για να αισθάνεται απογοητευμένος και να αναπολεί μια εποχή που «όλα ήταν όμορφα και τίποτα δεν πονούσε». Μάλλον ο Moby συνειδητοποίησε ότι η οικολογική μελαγχολία της ακμής του techno ήταν μια πόζα: ένα κούφιο στυλ χτισμένο πάνω σε πλαστική ατμόσφαιρα.

Διακρίνει κανείς μια αχνή ιδέα αξιοπρεπούς παραίτησης ανάμεσα στις μελωδίες του δίσκου. Από την ονειροπόληση του “Like Α Motherless Child”, που τραγουδάει εξαιρετικά η Raquel Rodriguez, ως τον ανυψωτικό downtempo ρυθμό του “The Last Of Goodbyes” και από το νωχελικό trip hop του “Welcome To Hard Times” μέχρι το πειραγμένο neo-gospel του “Sorrow Tree” και τον «ανθεμικό» υπνωτισμό του “The Waste Of Sums”, ο Νεοϋορκέζος μουσικός κρατάει ψηλά τον πήχη της υγιούς πλευράς του chill-out και ξορκίζει με συνθετικές μελωδίες την αέναη θλίψη του.

Μπορεί να μην έχει πραγματικά σπουδαία τραγούδια το Everything Was Beautiful, And Nothing Hurt, αλλά κάπως έτσι θα ακούγονταν το τελευταίο πάρτι του κόσμου, το βράδυ πριν τη μεγάλη καταστροφή. Τραγούδια με πλήρη συναίσθηση της μοναξιάς τους, μακριά από την επικαιρότητα και τις επιταγές της, χωρίς κρεσέντο και εντυπωσιασμούς. Μόνο με τη θέρμη των ήπιων synths, το εξομολογητικό ύφος, και τη γλυκιά υφή των ημιφωτισμένων beats. Το coolness ας πάει στον αγύριστο.

Από το Avopolis

Posted in Music | Leave a comment

Album of the Week #160

Tracey Thorn

Record

Η παρατημένη αυτοπεποίθηση της Tracey Thorn και το ιδιόμορφο μέταλλο της φωνής της, την έχουν κατατάξει ανάμεσα στις πιο αξιαγάπητες ερμηνεύτριες που δεν είχαν ποτέ «πρωταγωνιστικό» ρόλο.

Το 5ο της προσωπικό άλμπουμ ονομάζεται απλά «Δίσκος». Δεν χρειάζεται κάτι πιο δελεαστικό για να συγκεντρώσει ξανά το ακροατήριο μετά από 8 χρόνια απουσίας, καθώς οι ερμηνείες της προσφέρουν ένα εγγυημένα καθησυχαστικό διάλειμμα από όσα μας περιβάλλουν. Μάλιστα, ακούγεται το ίδιο αυθεντική και συναρπαστική σε σχέση με τα χρόνια των Everything But the Girl, τότε που αποτελούσαν από μόνοι τους έναν συναισθηματικό φάρο στη δεκαετία του 1990. Σεβασμό λοιπόν σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές καλλιτέχνιδες της βρετανικής σκηνής, η οποία μπορεί και θέλει, ακόμα, να βγάζει τίμιους δίσκους δίνοντας σημασία στον μελωδικό οδηγό της φωνής της, ενώ τα beats μαίνονται τριγύρω.

Τα τραγούδια του «Δίσκου» προσφέρουν απλόχερα μελωδίες μοντέρνας, αστικής electronica, που προορίζονται για τα αυτιά του «καλλιεργημένου» pop ακροατή. Τα τραγούδια αποζητούν τα αυτιά όσων θέλουν να αγαπήσουν μελωδίες που να μην υποδύονται, αλλά να σημαίνουν κάτι: να έχουν συναισθηματικό βάρος. Η παραγωγή του Ewan Pearson αποτυπώνεται ψύχραιμη και χωρίς περιττά άγχη, με την Thorn να ακούγεται σαν «φίλη» καθ’ όλη τη διάρκεια. Μέσα από τον ρομαντικό ρεαλισμό του αέρινου “Smoke”, τη φεμινιστική οργή του “Sister” (με την Corinne Bailey Rae να συνδράμει φωνητικά) και την ηλεκτρονική jazz του “Face”, η τραγουδίστρια διαχειρίζεται τη γκάμα των συναισθημάτων με τη δέουσα αυτοσυγκράτηση. Διατηρεί ακόμη αυτό το μπλαζέ χρώμα στην ερμηνεία, λες και ο χρόνος δεν της έχει στερήσει τους φυσικούς της χυμούς.

Αλλού τραγουδάει για τα υπαρξιακά άγχη μιας μητέρας τη στιγμή που τα παιδιά της φεύγουν απ’ το σπίτι (“Go”), αλλού αναπολεί τις ημέρες του ανέμελου νεανικού clubbing (“Dancefloor”) και αλλού αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που ερωτεύτηκε ένα αγόρι ενώ ακούγανε παρέα Leonard Cohen (“Guitar”). Αυτό σημαίνει: pop για ανθρώπους που έχουν νιώσει κουρασμένοι από τον ίδιο τον εαυτό τους, τραγουδισμένη από μια γυναίκα που μπορεί να διαβάζει φιλοσοφικά δοκίμια επάνω στο πέρασμα του χρόνου, ενώ ταυτόχρονα σκάει τσιχλόφουσκες.

Η άφθαρτη Tracey Thorn βγαίνει και πάλι σπαθί προς τα έξω. Και δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω με την κομψή ειρωνεία με την οποία κλείνει το μάτι σε όλα τα επίδοξα pop κορίτσια, όσα καλοβλέπουν το κατακτημένο ευρωπαϊκό status της σαν ξερολούκουμο.

Posted in Music | Leave a comment

Τα fake news σε μάραναν. #DeleteFacebook

Η αντίσταση στη διακίνηση των fake news μέσω της διαγραφής των προφίλ μας στο facebook (μόλις διάβασα για την πρόσφατη “συμβολική” πράξη των Massive Attack) μου φαίνεται αστεία και μου θυμίζει όλα όσα αντιπαθώ στον ακτιβισμό της δηθενιάς. Ναι, το FB και η Google, είτε είναι συνένοχοι είτε χάνουν προσωρινά τον έλεγχο στον πόλεμο της πληροφορίας. Ναι, σε κάθε περίπτωση, τα προσωπικά μας δεδομένα και τα κοινωνικά μας προφίλ δεν είναι ασφαλή. Όμως, η δαιμονοποίηση των social media είναι η πλέον απλοϊκή, υστερική και τεχνοφοβική προσέγγιση στην απειλή της ψεύτικης πληροφορίας – κατάλοιπο των χειρότερων πρακτικών που γέννησαν τα ίδια τα social. 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κλείσει κάποιος το FB, κυρίως για το time consuming του πράγματος που κόβει από πράγματα που έχουν σημασία, αλλά όχι για να προστατευθεί από την επικίνδυνη πληροφόρηση και τα “τρολ”, που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι είναι αυτοί που τα κατονομάζουν. Κατά τη γνώμη μου, το φιλτράρισμα των fake news και η διάκριση των φωτογραφικών ντοκουμέντων από τις φωτοσοπιές είναι το σύγχρονο IQ test. Κανένας αλγόριθμος και κανένα εξελιγμένο φίλτρο δεν σε σώζουν από το έλλειμμα αντίληψης και οξυδέρκειας.

Επίσης, αν είσαι Αμερικάνος και έφτασες μέχρι την κάλπη για να ψηφίσεις τον Τραμπ, δεν σου φταίνε τα fake news που σε επηρέασαν, ούτε τα troll που σε προβόκαραν ούτε τα bot που σε καθοδήγησαν. Φταίει που δεν έχεις ανοίξει βιβλίο και που δεν έχεις ιδέα από κοινωνικά δικαιώματα και πολιτικές δομές. Τα fake news απλά τα περίμενες για να σου κάνουν ένα poke όταν ήσουν με το ένα πόδι στον γκρεμό της απελπισίας, για να έχεις κάποιον να κατηγορείς.

Με αυτή τη λογική, αν κάποιος παρακολουθήσει τις ειδήσεις οποιασδήποτε ημέρας στο ΣΚΑΙ (το εγχώριο σκληροπυρηνικό right wing propaganda κανάλι, αντίστοιχο του FOX News) θα πρέπει να πετάξει την τηλεόραση απ’ το μπαλκόνι. Ακόμα και οι κομματικοί στρατοί από κάθε παράταξη που αλληλοτρώγονται στην διακίνηση πληροφοριών και μίσους σε κάθε πλατφόρμα, είναι τόσο εύκολο να εντοπιστούν, που σχεδόν καταντούν γραφικοί παρά επικίνδυνοι. Εκτός αν μπορεί να σε επηρεάσει ουσιαστικά κάποια “Julia 19” με 10 followers και με 1.500 άτομα να ακολουθεί που ΣΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ CAPLS LOCK ANOIXTO ΟΤΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΟΥΝ ΣΥΝΤΟΜΑ KAI ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΣΕ ΣΚΟΠΙΑ!

Τέλος, όσοι βλέπουν με σκεπτικισμό τη δύναμη των social media, ας κάνουν log out για μιάμιση ώρα και ας δουν το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ “City Of Ghosts” (φωτό) στο οποίο μια ομάδα ακτιβιστών, επικυρηγμένων απ’ τον ISIS, μεταφέρουν σε στυλ guerilla δημοσιογραφίας τα νέα για τη γενοκτονία στη Συρία με κίνδυνο της ζωής τους. Υπάρχει και αυτή η χρήση του καταπληκτικού αυτού εργαλείου. Εμείς οι ίδιοι είμαστε το φίλτρο.

Posted in General | Leave a comment

Album of the Week #159

Justin Timberlake

Man of the Woods

 

Η μετάλλαξη του Justin Timberlake από φουτουριστικό crooner της προοδευτικής disco σε συμβιβασμένο οικογενειάρχη, που θέλει να αφήσει πίσω του τα VIP nightclub ώστε να ξυπνάει απ’ το χάραμα για να καλλιεργήσει τη γη, δεν πείθει κανέναν. Δεν συμμερίζομαι όμως όσους μουσικογραφιάδες μεγάλων εντύπων έσταξαν τόσο μελάνι οργής για τον νέο του δίσκο.

Οι σκεπτικιστές ξεχνάνε ότι, παρά την όποια ελαφρότητα ή αστοχία των στίχων, η απόλαυση της απλής ακρόασης είναι προαπαιτούμενο για την ψυχαγωγική pop. To σίγουρο είναι ότι στο Man Οf Τhe Woods ο Justin Timberlake ακούγεται μπερδεμένος όταν μας λέει ότι θα κόψει ξύλα στο ράντσο της Μοντάνα για να έχουν εφόδια τον χειμώνα η γυναίκα και το παιδί του. Αλλά, πριν μας καταπιεί η σοβαροφάνεια, ας προλάβουμε να απολαύσουμε την εξωστρεφή αύρα και τα ρυθμικά προστυχόλογα του “Filthy” («put your filthy hands all over me»).

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από το γενναιόδωρο, παχύρρευστο σε ρυθμούς, μα ξεχειλωμένο από παντού The 20/20 Experience. Πώς από εκείνο το θερμόαιμο, progressive disco σύμπαν, το οποίο περιφρονούσε τα τρίλεπτα πυροτεχνήματα, φτάσαμε στο rednecksploitation (αν υπάρχει τέτοιος όρος), κανείς δεν ξέρει. Λες και ο Justin Timberlake ξύπνησε ένα ωραίο πρωί, άκουσε τους δίσκους των Fleetwood Mac και αποφάσισε να φορέσει καρό πουκάμισο. Βέβαια η σύζυγός του Τζέσικα Μπιλ θα διαφωνήσει, καθώς μας λέει με αισθαντική, ψιθυριστή φωνή: «όταν φοράω τα πουκάμισά του νιώθω το δέρμα του πάνω μου, με κάνει να αισθάνομαι γυναίκα, νιώθω σέξι, με κάνει νιώθω δική του».

Ο Chris Stapleton προσδίδει κάμποση (αχρείαστη) country αξιοπιστία σε κομμάτια όπως το “Say Something”. Μας έρχεται λίγο νότιο gospel απ’ το “Young Man”, αλλά και ίχνη ηλιόλουστης country στο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι. Το φαλσέτο επίσης και τα φωνητικά τικ του Timberlake είναι αλάνθαστα και πατούν στα γνώριμα εδάφη του Timbaland και των Neptunes. Είναι άβολη ωστόσο αυτή η τεχνητή βουνίσια οσμή που θέλει να αφήσει ένας προνομιούχος λευκός performer, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη μαύρη αισθητική.

Εξακολουθώ πάντως να θεωρώ το FutureSex/LoveSounds (2006) το αντίστοιχο του Off The Wall του Michael Jackson γι’ αυτόν τον αιώνα: ένα disco/nu-soul αριστούργημα γεμάτο τραγούδια που ο Quincy Jones θα σκότωνε να δώσει στον Jacko για να τραγουδήσει και να χορέψει στο καλλιτεχνικό ζενίθ του. Στο Man Οf Τhe Woods ο Justin Timberlake δεν «ξαναφέρνει το sexy πίσω» αλλά πάει ένα βήμα πίσω, ώστε να βρει τις ρίζες μέσω εύκολων ρεφρέν. Το εθιστικό groove του “Higher Higher” και το “Breeze Οf Τhe World” με τις τσιμπητές κιθάρες, αποτελούν τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Ακόμα και το “Midnight Summer Jam” διαθέτει σαρωτικό groove –κι ας έρχεται μια φυσαρμόνικα το τέλος, που σε ξενερώνει άνευ λόγου.

Σε κάθε νέο άλμπουμ, ο Timberlake είναι καλός οικοδεσπότης, ο οποίος νοιάζεται για τον ακροατή και τον σέβεται. Αυτή τη φορά ένιωσε όμως ότι ο ψυχαγωγικός ρόλος δεν αρκεί και πως έχει την ανάγκη να μπει σε ρολάκια. Δέχεται λοιπόν να τραγουδήσει πράγματα όπως το “Flannel”, μιαχριστουγεννιάτικη σούπα που θα ταίριαζε σε φιλανθρωπικό gala της Unicef, κάνοντας τον Ed Sheeran να φαντάζει σαν κακό παιδί μπροστά του. Είναι δικαίωμά του ασφαλώς να θέλει να κάνει τον μικρό γιο του να χαίρεται με τρυφερά τραγουδάκια (τον ακούμε να γελάει, άλλωστε). Είναι όμως και δικαίωμά μας να βαριόμαστε.

 

Posted in Music | Leave a comment

Kraftwerk Live 3D

 

45Krftw_3.jpg

Όταν βλέπεις τα 4 μέλη των Kraftwerk στη σκηνή να ασχολούνται πειθαρχημένα με τις 4 «μηχανές» που έχουν μπροστά τους, είναι σαν να βλέπεις τα μέλη ενός πληρώματος σε ένα διαστημόπλοιο, να είναι αφοσιωμένα στο σταθερό τους πόστο, ώστε να διεξαχθεί ομαλά το ταξίδι. Το καλλίγραμμο και εστέτ ηλεκτρονικό μόρφωμα των Γερμανών δεν έχει χάσει καθόλου τη γοητεία του, από την εποχή που με πρωτόλεια μέσα αψήφησε κάθε μουσική επικαιρότητα και επέβαλε μια τεχνολογική ταυτότητα στην pop, ενώ ταυτόχρονα κοιτούσε επίμονα στο αύριο.

Οποιοσδήποτε παρακολούθησε με προσοχή τη δίωρη, sold-out εμφάνιση των Kraftwerk στο κλειστό του Tae Kwon Do (και είναι στα σύγκαλά του), θα μπόρεσε να αντιληφθεί ξανά πόσο ανυπέρβλητο στέκει το ηλεκτρονικό οικοσύστημα που παρήγαγε το συγκρότημα στη δεκαετία του 1970. Ειδικά εκείνα τα μοτίβα ρομποτικής techno-νομίας, τα οποία όλοι πιπιλούσαν ενώ κανείς δεν μπορούσε ακριβώς να ορίσει. Ο εναγκαλισμός της ευρωπαϊκής ευαισθησίας με την τεχνολογία και τον φουτουρισμό παρήγαγε κάμποσα ορόσημα, όπως το “Model” και το “Computer Love”· οι δονήσεις τέτοιων τραγουδιών αντήχησαν με τρόπο επιβλητικό στη συναυλία.

Το άκαμπτο και ακλόνητο tempo των “Numbers”, “Computer World” ή “The Man-Machine” και οι κυκλικές υφές των synths σε κομμάτια όπως το “Spacelab”, το “Neon Lights” και το “Autobahn”, δημιούργησαν έναν διαβολικό και οργανωμένο πάταγο στο κατάμεστο στάδιο. Οι Kraftwerk παρουσιάστηκαν αιχμηροί, σοβαροί, επιβλητικοί, σε έναν συνδυασμό διανόησης και σωματικότητας που απευθυνόταν σε οποιονδήποτε είχε πιάσει το νόημα.

45Krftw_4.jpg45Krftw_5.jpg

 

 

 

 

 

Μέσα από ειδικά γυαλιά, ο κόσμος χάζευε σε τρισδιάστατο φόντο τα αριθμητικά σύμβολα, ιπτάμενους δίσκους να επισκέπτονται την Ακρόπολη, το vintage υλικό, τα τετραγωνισμένα σχήματα και τα ποικίλα χρωματικά παιχνίδια. Εικόνες που υπαγόρευαν την αισθητική και κούμπωναν στις στιλπνές συνθετικές επιφάνειες του “It’s More Fun Τo Compute”, του “Αirwaves” και του “Electric Café”. Σκέφτομαι πόσοι τόνοι gigabyte (δεν λέω δίσκους ή βινύλια) ηλεκτρονικής μουσικής που παρήχθησαν έκτοτε από χιλιάδες παραγωγούς και ορδές από DJs έχουν αντλήσει υλικό απ’ αυτήν τη μήτρα και πόσο έχουν θρέψει τη χορευτική κουλτούρα τα μουσικά σχήματα του Ralf Hütter. Τα δε φωνητικά του, ακόμα και μέσα από την πιο έντονη παραμόρφωση, καταφέρνουν και ακούγονται πάντα ανθρώπινα: κουβαλούν ακόμη ένα πέπλο μελαγχολίας.

Οι Kraftwerk έπαιξαν με την άνεση που έχουν οι βετεράνοι όταν κάνουν τον γύρο του θριάμβου. Χάρη στον όγκο της παραγωγής και στα εφέ, μας έβαλαν πολύ βαθιά στον ρυθμό τους, παρόλο τον αναμενόμενο μαθουσαλισμό που εμπεριέχει μία ακόμη περιοδεία των Γερμανών. Μπορεί το μέλλον το οποίο οραματίζονταν και καλωσόριζαν τα αξιοθαύμαστα ρομπότ στο art pop δοκίμιo “The Robots” να έχει παρέλθει, όμως η πολιτιστική κληρονομιά τους εκτείνεται πολύ πιο μακριά απ’ οτιδήποτε θεωρούμε ακόμα και σήμερα ως «νέο».

Το “Radioactivity” και το “Trans Europe Express”, που ακούστηκαν σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια, μας θύμισαν πως είναι κάτι περισσότερο από απλά τραγούδια: αποτελούν ουσιαστικά ένα διαρκές ατμοσφαιρικό fade-in στις αγωνίες ενός ανδροειδούς απέναντι στα ανθρώπινα ερεθίσματα.

45Krftw_8.jpg

Από το Avopolis

Posted in Music | Leave a comment

Album of the Week #158

Ryhe

Blood

Η επιδερμίδα του νέου δίσκου των Rhye είναι απαλή και μεταδίδει ένα αίσθημα αβίαστα ζεστής αγκαλιάς. Το Blood σε καλεί να χαλαρώσεις και να βουτήξεις στον καλοκαιρινό new age αισθησιασμό· και το κάνει με τραγούδια κομψής electrosoul.

Παρά όμως το στιλάτο και πολιτισμένο πλαίσιο, οι ηδονές του σώματος και οι ερωτικοί χυμοί αντιμετωπίζονται σαν installation διανόησης. Ο ερωτισμός δεν αντλεί δηλαδή από τη νιρβάνα της «soul κρεβατοκάμαρας» που δόξασαν οι Isley Brothers ή ο Teddy Pendergrass παλιότερα –ούτε καν στη «γαλανομάτικη» εκδοχή της. Ακόμα και το καλλίγραμμο γυμνό κορμί του εξωφύλλου, οι Rhye δεν το επικοινωνούν με πόθο. Αντιθέτως, θαυμάζουν τον τρόπο με τον οποίον το κάδρο κεντράρει στα οπίσθια, καθώς και το ασπρόμαυρο φίλτρο του φωτογράφου. Σαν άσκηση ύφους με hashtag: #nude.

Ο Καναδός Mike Milosh και ο Δανός Robin Hannibal πιάνουν βέβαια τον παλμό ενός κοινού που δεν έχει λόγο να αρνηθεί τη φιλική pop την οποία του σερβίρουν. Πραγματικά, δεν έχεις κανέναν λόγο να μη σου αρέσει το Blood. Αλλά δεν έχεις και κανέναν λόγο να ταυτιστείς μαζί του, αφήνοντάς το να σε παρασύρει συναισθηματικά. Επιλέγουν μάλιστα τίτλους όπου η τρυφερή προστακτική ενισχύει το ελεγχόμενο προφίλ τους: «Μέτρα ως το Πέντε», «Νιώσε το Βάρος Σου», «Μείνε Ασφαλής». Τραγούδια που παριστάνουν έναν πρόθυμο ώμο για να γείρουν όσοι νιώθουν μόνοι σαν σπουργιτάκια,  αρέσκονται όμως τελικά στο να αποτυπώνουν τη μοναξιά σε αισθαντικές φωτογραφίεςγεμάτες αυτοπεποίθηση.

Το ντουέτο οφείλει την όποια αξία του στη στενή σχέση που έχει με τις στρογγυλές αρμονίες. Βοηθάει ιδιαίτερα ασφαλώς και το μέταλλο των φωνητικών, που θυμίζει ανδρόγυνο σε ημι-ληθαργική διάθεση. Πρόκειται για τραγούδια μυοχαλαρωτικά, λες και το στούντιο στήθηκε μέσα σε κάποιο μεγάλο spa και οι παραγωγοί δούλευαν φορώντας μπουρνούζι.

Το Blood κυλάει στρωτά και ξάστερα, σε ένα φανταστικό μέρος μετα-Sade νηνεμίας, όπου κάνει 12 μήνες καλοκαίρι. Πού και πού πετιέται και κανα σπαθάτο groove για να μας ταράξει από την ηλεκτρική κουβέρτα της μαλθακής pop, αλλά γενικά η παλέτα χρωμάτων δεν ξεφεύγει ποτέ απ’ τη sunshine pop, αυτή που τραγουδιέται με σμιχτά φρύδια. Όλα τα κομμάτια έχουν το ίδιο, απαράλλαχτο ύφος, σε βαθμό ώστε το track sequence χάνει κάθε σημασία. Ακόμα και σε ανάποδη σειρά να παίξουν δηλαδή τα νέα τραγούδια των Rhye, δεν θα καταλάβεις καμία διαφορά τη δεύτερη φορά που θα ακούσεις τον δίσκο.

Διαθέτουν πανάλαφρο χάδι οι Rhye. Απολαμβάνουν τις γεύσεις των φρούτων και τις οσμές του καλοκαιρινού αέρα, αλλά δυστυχώς στερούνται της περιπέτειας των The xx, πόσο μάλλον του ενορχηστρωτικού οραματισμού των Beloved. Συνεπώς, ας αφουγκραστούμε τα τιτιβίσματα των πουλιών, γιατί κανένα σωματικό υγρό δεν πρόκειται να παραχθεί.

Από το Avopolis

Posted in Music | Leave a comment

Album of the Week #157

Kendrick Lamar

Black Panther The Album: Music From And Inspired By

Η βαρυκόκκαλη μηχανή δισεκατομμυρίων της Disney και η αχόρταγη βιομηχανία-μέσα-στη-βιομηχανία της Marvel, επένδυσαν στο όραμα του κοφτερού μυαλού του Kendrick Lamar και του ανέθεσαν να ντύσει μουσικά την ταινία του πρώτου Αφροαμερικάνου υπερήρωα του σινεμά.

Στο Black Panther – The Album ο Lamar νιώθει άνετα να υπογράψει όχι μόνο το συνοδευτικό soundtrack μιας ταινίας, αλλά και της γενιάς του Black Lives Matter ολόκληρης. Μας συστήνεται λοιπόν σαν το alter ego του ήρωα και ραπάρει σαν παρανοϊκός ιεροκήρυκας της μαμάς Αφρικής («Κing of my city, king of my country, king of my homeland»). Ό,τι έκανε δηλαδή ο Curtis Mayfield για το soundtrack του Super Fly (1972), ο Marvin Gaye για αυτό του Trouble Man(1972) και ο Isaak Hayes για τον Shaft (1971), το επιχειρεί με αξιοθαύμαστη πειθώ και δεξιοτεχνία ο 30άρης ράπερ από το Compton, ο οποίος κρατάει τα ζουμερά συστατικά της κοινωνικής αφύπνισης και τη don’t-give-a-fuck συμπεριφορά των καλύτερων blaxploitation, όσων έλαμψαν στο βρώμικο περιθώριο της δεκαετίας του 1970. Συστατικά που πλέον δικαιούνται να ξεσπαθώσουν και στο mainstream.

Μετά από 4 στούντιο άλμπουμ και εντατική δουλειά, κάθε φορά που ο Lamar παρουσιάζει νέο υλικό, δείχνει ότι υπερίπταται κάμποσες χιλιάδες πόδια πάνω από τη macho παπαρολογία του σύγχρονου hip hop. Και όλα αυτά χωρίς να χάνει ποτέ το λαϊκό έρεισμά του. Εδώ, μαζί με τον αρχηγό της εταιρείας Top Dawg Entertainment, τον Anthony Tiffith, ανακατεύει την τράπουλα των προσδοκιών και έχει κάτι για όλους.

Κάνει τους απαραίτητους συμβιβασμούς στο “All Τhe Stars” με τη φιλική προς τα ραδιόφωνα φωνή της SZA και, πριν προλάβεις να επαναπαυτείς, επελαύνει στο “X” με τον Schoolboy Q και τον 2 Chainz. Τα τραγούδια που θα ακολουθήσουν αποτελούν ένα δειγματολόγιο του state of the art του μουσικού: το μπαλαντοειδές “The Ways” πατάει στη γρατζουνισμένη φωνή του Khalid· το “Opps” αναδεικνύει την ευρηματική ταχυλογία της Yugen Blakrok, η οποία φέρνει στο μυαλό την ηλεκτροφόρα Missy Elliott με τον τρόπο που «κεντάει» δίπλα στο electro soul ύφος του Vince Staples. H δε φωνή της Jorja Smith στο “I Am” στέκεται σαν φάρος απέναντι στις χαϊδεμένες Nicki Minaj αυτού του κόσμου. Ένα πραγματικό μπαράζ εκπλήξεων.

Το “Paramedic!” και το “King’s Dead” είναι γεμάτα με παχύρρευστα grooves, μαζί με ένα περιρρέον συναίσθημα κοινοτικής αλληλεγγύης, με ξεκάθαρους συνειρμούς ως προς τους πάλαι ποτέ niggaz with attitude. Η πραγματική αποθέωση, όμως, έρχεται στη συνεργασία με τον The Weeknd για το “Pray For Me”: ένα κλιμακωτά καυλωμένο κομμάτι, όπου τα tribal φωνητικά και τα οργιαστικά κρουστά σε ρίχνουν στη δίνη με στίχους όπως «I fight the world, I fight you, I fight myself».

Το Black Panther – The Album είναι πολυπρόσωπο, σφύζει από περήφανες ιδέες και βρίσκει τον διορατικό Lamar να ακτινοβολεί με την αύρα του αρχηγού που ορίζει τις κινήσεις της φυλής του. Χλευάζει μάλιστα τα εύκολα «χολιγουντοδόλαρα» που έπεσαν στα πόδια του, μετά από συνεννοήσεις δισκογραφικών στελεχών και επενδυτών της Disney. Η ανάθεση του soundtrack ήταν ευφυής κίνηση, δεδομένου του άξιου περιεχομένου, καθώς από την ενορχήστρωση μέχρι τη σειρά των τραγουδιών, το σύνολο αποδεικνύεται σχεδόν αλάνθαστο.

Το hip hop όπως το ξέραμε, δεν κατοικεί εδώ. Έχει αντικατασταθεί με μία πωρωμένη nu-soul, η οποία νιώθει αγκαζέ με την παράδοση του four-on-the-floor. Ζήτω ο νέος βασιλιάς.

Από το Avopolis

Posted in Music | Leave a comment

Αναχώρηση για Παρίσι 15:17

Έχετε παρατηρήσει ότι έχει γίνει πλέον κανόνας, οι ταινίες που βασίζονται σε αληθινά γεγονότα να δείχνουν στους τίτλους τέλους τα πρόσωπα των πραγματικών ηρώων; Στην ταινία «The 15:17 to Paris» δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι τρεις Αμερικάνοι ήρωες που βρέθηκαν στο τρένο Thalys #9364 με προορισμό το Παρίσι είναι παρόντες σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, καθώς ο Κλιντ Ίστγουντ είχε την φαεινή (όσο και ανόητη) ιδέα να μη χρησιμοποιήσει επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά να βάλει τους ίδιους να παίξουν τον εαυτό τους.

Ο Ίστγουντ συνεχίζει το σερί ταινιών που εξυμνούν τον μέσο Αμερικάνο που ξεπερνάει τον εαυτό του για το γενικότερο καλό, μετά το ακραία μιλιταριστικό «American Sniper» και το μελοδραματικό «Sully» (πάλι καλά που δεν είχε τότε την ιδέα να βάλει τον αληθινό πιλότο να παίξει στο “Sully” και προτίμησε τον Τομ Χανκς).

Στο «The 15:17 to Paris» βλέπουμε τον Άντονι Σάντλερ, τον Άλεκ Σκαρλάτος και τον Σπένσερ Στόουν, τρία παιδιά που κινήθηκαν ηρωικά και απέτρεψαν μια τρομοκρατική επίθεση, αφοπλίζοντας έγκαιρα έναν φανατικό Ισλαμιστή που είχε σκοπό να αιματοκυλίσει ένα τρένο. Αναμφίβολα πρόκειται για πράξη ανδρείας και αυταπάρνησης, που δίκαια έκανε τον τότε πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ να τους παρασημοφορήσει με το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Θα καταλάβετε θέλετε δεν θέλετε το πόσο δίκαιο ήταν, καθώς στο τέλος της ταινίας βλέπουμε ολόκληρη την ομιλία του Ολάντ από τηλεοπτική κάλυψη, λες και έπρεπε να δούμε το δελτίο ειδήσεων εκείνης της ημέρας για να βεβαιωθούμε για το πόσο σπουδαίο ήταν όλο αυτό.

Πρόκειται για την πιο απροβλημάτιστη και φτηνή σε συναίσθημα ταινία της μακράς φιλμογραφίας του Ίστγουντ και ο συναγωνισμός για κάτι τέτοιο είναι μεγάλος. Ο Κλιντ νομίζει ότι πρωτοπορεί και ότι κάνει ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που ενσωματώνει τη φόρμα της παραδοσιακής μυθοπλασίας. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνει είναι ένα κακοστημένο docudrama για τους λάτρεις του Τραμπ. Προσοχή, όχι για τους Ρεπουμπλικάνους γενικά, αλλά για τους θαυμαστές του Τραμπ. Ενα αντίστροφο «celebrity rehab» που αντί για αποτοξινωμένους «has beens» βλέπουμε τα role models της διπλανής πόρτας να αναβιώνουν τη στιγμή της δόξας τους, με λεξιλόγιο λίγο πιο φτωχό από τις Καρντάσιαν και με μια ενοχλητική μοιρολατρία να διαπερνάει το φιλμ. Από την πρώτη στιγμή ο Ίστγουντ υπερθεματίζει στην ιδέα πως αυτά τα τρία παιδιά ήταν προορισμένα εκ γενετής από μια ανώτερη δύναμη να κάνουν αυτή την πράξη.

46tmvw_2.jpg

Στο πρώτο μέρος της ταινίας βλέπουμε μια αναδρομή στα παιδικά χρόνια των ηρώων, όταν η πίστη τους στον Θεό ήταν σπουδαιότερη από την δημόσια εκπαίδευση ή από την εκπαίδευση γενικότερα. Οι γονείς τους στράφηκαν στο Χριστιανικό σχολείο και τα παιδιά αγαπούσαν από πολύ νωρίς τα όπλα και τις σφαίρες. Μεγάλωσαν σωστά, μας υπογραμμίζει ο Κλιντ, όπως πρέπει να μεγαλώνει ένα παιδί δηλαδή: να κοιμάται με το αληθινό τουφέκι πάνω απ’ το παιδικό του κρεβάτι και να προσεύχεται με φόντο τη σημαία. O Σπένσερ Στόουν είναι αυτός που παίρνει πάνω του το μεγαλύτερο βάρος της (ανύπαρκτης) ιστορίας από τους τρεις. Τον βλέπουμε να βρίσκει την υγειά του στην αγνή πειθαρχεία του Αμερικάνικου στρατού. Όπως αφήνει να εννοηθεί ο σκηνοθέτης, αν αυτά τα παιδιά οπλοφορούσαν, όλοι όσοι βρίσκονταν γύρω τους θα ένιωθαν ασφαλείς. Μια πολιτικά ξεκάθαρη και «περήφανη» στήριξη της ιδέας της οπλοκατοχής.

Στο δεύτερο μέρος του έργου, βλέπουμε χωρίς λόγο τους τρεις παιδαράδες να μην λένε τίποτα, να μην κάνουν τίποτα και να περιφέρονται άσκοπα στα τουριστικά αξιοθέατα της Ρώμης και του Άμστερνταμ. Ο Κλιντ βλέπει μια παρέα από «γαμώ τα παιδιά», εγώ βλέπω τρεις κάγκουρες με σελφοκόνταρο. Τρεις νεαρούς που σε δυο ώρες κινηματογραφικού χρόνου δεν μπορούν να πουν δυο προτάσεις της προκοπής στη σειρά.

Ο σκηνοθέτης δεν τους επιτρέπει καν να βρίσουν στο ελάχιστο. Φυσικά, άλλωστε οι αιώνιοι φαντάροι στην ηλικία των 20’s όταν διακοπάρουν στην Ευρώπη μόνοι τους δεν πετάνε ούτε «fuck». Αυτό μάλλον θα έριχνε την μετοχή της εθνικής υπερηφάνειας στον κόσμο που θα πήγαινε στο σινεμά να τους θαυμάσει.
Κάπου μέσα στις αδικαιολόγητα μεγάλης διάρκειας σκηνές των διακοπών, ο Ίστγουντ ρίχνει και σχόλια ειρωνικού εθνικισμού, βάζοντας έναν αγενή τουριστικό ξεναγό να χλευάζει τους Αμερικάνους που θεωρούν ότι ο στρατός τους εξανάγκασε σε ήττα τον Χίτλερ.

Η ταινία, ίσως να λειτουργούσε σαν χορηγούμενο διαφημιστικό για τον στρατιωτικό τρόπο ζωής, και θα μπορούσε να προβάλλεται για πάντα στα ΚΨΜ των στρατοπέδων, σε νεοσύλλεκτους ΕΠΟΠ και σε απόστρατους που καθαρίζουν τα όπλα στη βιτρίνα του σπιτιού τους. Πιθανότατα μπορεί και να τονίσει την αυτοπεποίθηση του κάθε white trash του Αμερικάνικου Νότου, που έχει ανάγκη να νιώσει ότι γεννήθηκε για έναν μεγαλύτερο σκοπό. Ίσως κάποτε να είναι αυτός που θα έχει την τιμή σκοτώσει κάποιον ύποπτο, μελαμψό τύπο. Ο καλός Θεός ας προσέχει τους παλικαράδες εκεί έξω και ας τους φωτίσει όταν θα σηκώσουν το όπλο τους για να σημαδέψουν. Να’σαι καλά κύριε Ίστγουντ, μας υποχρέωσες.

46tmvw_1.jpg
Από το Movieworld
Posted in Cinema | Leave a comment

Black Panther

Το καλό timing είναι το παν όσον αφορά το λανσάρισμα ενός προϊόντος στην αγορά. Όσοι μελετούν τη βιομηχανία του θεάματος, καταλαβαίνουν ότι η εποχή μας είχε ανάγκη έναν μαύρο υπερήρωα. Έτσι λοιπόν, το “Black Panther” διαθέτει το πλεονέκτημα του «επίκαιρου» marketing plan. Φυσικά, ανάλογο “correct” πλεονέκτημα είχε και η Wonder Woman, απλά εκείνη η ταινία της Πάτι Τζένκινς ήταν εμπνευσμένη σε κάθε επίπεδο και αποτελεί τιμή και καμάρι στο genre των χάρτινων ηρώων. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η εποχή του ακτιβισμού μέσω hashtags (απ’ το #OscarsSoWhite μέχρι το #MeToo), η εποχή των επιθέσεων σε ταινίες με επιχείρημα το whitewashing (“Ghost in the Shell”, “Annihilation” κ.α.) και η εποχή των συζητήσεων για το αν θα πρέπει να υποδυθεί μια γυναίκα τον James Bond (ήμαρτον), χρειάζονταν διακαώς έναν Αφροαμερικανό ήρωα για να θρέψει τις ενοχές της. Όχι επειδή είναι φυσικό κι επόμενο οι ταινίες με μαύρους action heroes να ξεπεράσουν την ρετσινιά του blaxploitation και να παίξουν επί ίσοις όροις στο mainstream, αλλά γιατί είναι «το σωστό» σε αυτή τη φάση, σύμφωνα με τις έρευνες σε δείγματα κοινού που συμβουλεύονται οι executives του Χόλιγουντ.

Πέρα από τις συνθήκες που έστρωσαν το έδαφος για το Black Panther, η ταινία καθαυτή χρησιμοποιεί με ευρηματικό τρόπο το Αφρικανικό περιβάλλον της γενέτειρας του ήρωα, αλλά οι αρετές της σταματούν εκεί. Η ιστορία φέρνει τον ήρωα Τ’Τσάλα στο θρόνο της Γουακάντα, ενός υπερβολικά ανεπτυγμένου κρατιδίου σε επίπεδο τεχνολογίας, πιστό όμως στην αρχαία παράδοση και τις μυστικιστικές δοξασίες της φυλής. Ο νέος βασιλιάς αποφασίζει να εκδικηθεί για το χαμό του πατέρα του, όταν του χαλάει τα σχέδια ο Έρικ Κιλμόνγκερ, ο κακός της ιστορίας που αμφισβητεί την μετριοπαθή εξουσία του και διεκδικεί το θρόνο για να βάλει σε εφαρμογή τα πολεμοχαρή σχέδιά του για να αιματοκυλίσει τον κόσμο. Ο Τσάντγουικ Μπόουζμαν μπαίνει στη στολή του Μαύρου Πάνθηρα και ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν είναι ο σκοτεινός του αντίλαλος μέσα στην άτρωτη στολή του Κιλμόνγκερ.

Από κεκτημένο φιλελεύθερο ενθουσιασμό, πολλοί Αμερικάνοι μίλησαν για την καλύτερη ταινία που έβγαλε ποτέ η Marvel. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ξαναζεσταμένη συνταγή που δεν αποκλίνει ούτε μια στιγμή απ’ τα χιλιοειπωμένα. Προβλέψιμη έκβαση δράσης, μέτρια χορογραφημένες μάχες, αίσθημα καθήκοντος, ατομικές φιλοδοξίες εναντίον συλλογικής αφοσίωσης, πράξεις ανδρείας και πεντακάθαρα μηνύματα, σε ένα ηθικά προσεγμένο κοκτέιλ για όλες τις ηλικίες (και φυλές) του κόσμου. Η σκηνοθεσία του Ράιαν Κούγκλερ αδιαφορεί για τους ηθοποιούς – ο Μάρτιν Φρίμαν περιφέρεται χωρίς να ξέρει τι ρόλο έχει και τι να κάνει τα χέρια του. Όσο για το βολικό άλλοθι περί πολιτικών μηνυμάτων, στα οποία πολλοί θα βρουν εκπαιδευτικές αλληγορίες περί Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μάλκομ Χ, θα πρότεινα στους γονείς να δείξουν στα παιδιά τους το «Do The Right Thing» (1989). Στην τρυφερή εφηβική ηλικία το είδαμε κι εμείς και πολλά περισσότερα καταλάβαμε και νιώσαμε. Άσε που δεν στερηθήκαμε καθόλου σε ψυχαγωγία, παρόλο που εκείνο το φιλμ του Σπάικ Λι δεν είχε CGI.

Posted in Cinema | Leave a comment

Album Of The Week #156

Django Django

Marble Skies

Mε το ομώνυμο ντεμπούτο τους (2012), οι Django Django μας συστήθηκαν ως μία μπάντα που σου ανοίγει την καρδιά. Για να τους ευχαριστηθείς, δεν χρειαζόταν να νιώθεις μέρος κάποιας hip κοινωνίας, ούτε να βρισκόσουν στο target group μιας μαζικής, ραδιοφωνικής κουλτούρας. Με τον νέο του δίσκο, το βρετανικό συγκρότημα συνεχίζει να φτιάχνει ευπρόσδεκτα τραγούδια, τα οποία θέλουν να διαβούν τις διάπλατα ανοιχτές πόρτες των ακροατών χωρίς να τα κακοκαρδίσει κανείς. Το καταφέρνουν σε κάποια σημεία, με κόστος όμως κάμποσα περισσευούμενα κομμάτια πλήξης, που ξεδιπλώνονται αναιμικά στα αυτιά μας. Το Marble Skies δεν έχει να δώσει καμιά ελπιδοφόρα απάντηση στη γκρίνα γύρω απ’ το πόσο ομοιογενή ακούγονται τα καινούρια σχήματα της pop, εξαιτίας των ευκολιών της τεχνολογίας. Πρόκειται για ένα κράμα ελαφρότητας και ειρωνείας, το οποίο πατάει επάνω σε μελωδίες που δεν πρόλαβαν ποτέ να γίνουν ολοκληρωμένα τραγούδια.

Σαφώς και είναι αγνοί και καλόγουστοι οι Django Django και διαθέτουν ευφυές attitude. Αγαπάνε την ψυχεδελική pop των 1960s, αλλά με νεοκυματικά synths είναι μεγαλωμένοι. Δυστυχώς, όμως, σε πολλά σημεία, το ψυχαγωγικό τους όραμα ακούγεται νωθρό, σαν αποκύημα της αμαρτωλής μουσικής βιομηχανίας των αρχών της δεκαετίας του 1980. Αυτή η προβλεψιμότητα τους αδικεί, ειδικά σε τραγούδια όπως το “Surface Τo Air”, όπου συμμετέχει η Rebecca Taylor στα φωνητικά. Πρόκειται για ένα κομμάτι που θαρρείς ότι το έγραψαν με αποκλειστικό σκοπό να βρεθούν με το ζόρι στο εξώφυλλο του Rolling Stone.

Στις μεσόρυθμες στιγμές τους είναι που ακούγονται πιο ελκυστικοί. Το “Champagne” έχει ενδιαφέρον electro-funk κορμό, ενώ το “Fountains”, που κλείνει τον δίσκο, είναι περιπετειώδες. Στις καλές στιγμές ανήκει και το “Tic Tac Toe”, όπου οι Django Django ακούγονται σαν συγκρότημα της σχολής των New Romantics που αναγκάστηκε να γράψει το θέμα μιας τηλεοπτικής σειράς γουέστερν. Η αλήθεια είναι πως τα στολίζουν πολύ τα τραγούδια στο Marble Skies, καθώς έχουν προσέξει λεπτομερώς πολλές γωνίες και καμπύλες σε επίπεδο παραγωγής. Δεν ξεπετάνε τίποτα, πράγμα βεβαίως ευπρόσδεκτο στην εποχή που η DIY αντίληψη περί «φτωχού πλην τίμιου» αρχίζει και γίνεται κατεστημένο. Ωστόσο, είμαι σίγουρος ότι το άλμπουμ θα βρει γυρισμένες τις πλάτες του κοινού στο οποίο στόχευε ώστε να γίνει κοινωνός της φάσης του. Ας μη βιαστούμε πάντως να εγκαταλείψουμε το τρένο των Django Django. Πιστεύω ότι έχουν καλούς δίσκους μπροστά τους.

Από το Avopolis

Posted in Music | Leave a comment

Η Μορφή του Νερού

Για να επιστρέψει ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο στο προσωπικό του σινεμά, χρειάστηκε άλλο ένα «τέρας». Μετά τον αριστουργηματικό «Λαβύρινθο του Πάνα», ο Μεξικανός σκηνοθέτης μας κάνει δώρο άλλη μια ταινία μέσα από την καρδιά του. Αν ο Ντελ Τόρο είχε μπει σε εκείνο τον αξέχαστο «Λαβύρινθο» για να βρει στην άκρη του νήματος την παιδική αθωότητα και την καλοσύνη, στη «Μορφή του Νερού» προσπαθεί να δώσει σχήμα στη ρευστή φύση του έρωτα. Από την εποχή του «Ψαλιδοχέρη» του Τιμ Μπάρτον, έχουμε να δούμε σκηνοθέτη που να ταυτίζεται σχεδόν αυτοβιογραφικά με τα «τέρατα» και να διαχειρίζεται τους ανθρώπους που τα περιβάλλουν σαν απειλή προς την αγνή φύση τους. Στην καρδιά τους ταινίας (που χτυπάει πραγματικά δυνατά) βρίσκεται μια μοναχική και μουγκή καθαρίστρια που δουλεύει σε ένα κρυφό κυβερνητικό εργαστήριο στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Εκεί θα αναπτύξει μια τρυφερή σχέση στοργής με ένα αμφίβιο πλάσμα το οποίο έχει υποστεί φριχτά βασανιστήρια.

Η αλληγορία του φιλμ είναι προφανής και οι ιδέες του απτές και ξάστερες. Δεν υπάρχει κάτι το αμφίσημο ή αινιγματικό στην πλοκή της ταινίας. Η τρυφερή πρωταγωνίστρια ξέρει καλά πως είναι να νιώθεις σαν τερατόμορφο πλάσμα και δεν αντιμετωπίζει το αιχμάλωτο τέρας με φόβο. Του προσφέρει αυγά για να καταβροχθίσει, του δίνει ελπίδα όταν δεν υποφέρει από σαδιστικούς βασανισμούς και στο τέλος το ερωτεύεται, μέσα σε ένα (κυριολεκτικό) ωκεανό αγνών συναισθημάτων. Συνένοχοι στη διάσωση του πλάσματος από την καλόκαρδη καθαρίστρια, θα είναι ο μοναχικός γείτονάς της και η Αφροαμερικανίδα συνάδελφός της, που την νοιάζονται πολύ.

47mvw_2.jpg

Ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο ξαναβρήκε σε αυτή την αλλόκοτη ερωτική ιστορία την αγάπη του για το κλασικό σινεμά του φανταστικού. Κάτι ξύπνησε το fan boy μέσα του, που ήταν βουτηγμένο στο sci-fi, τα σκοτεινά κόμικ και τα γοτθικά θρίλερ. Ευτυχώς άφησε πίσω του προσωρινά τον εμπορικό κατασκευαστή του «Blade II», του «Hellboy» και του «Pacific Rim» και μπήκε ξανά στον προσωπικό του κόσμο, σε αυτόν που έλαμψε σαν αμετανόητος στυλίστας με τη «Ράχη του Διαβόλου». Κάθε πλουμιστό κάδρο της «Μορφής του Νερού» είναι βγαλμένο από τα όνειρα ενός ενθουσιώδους παραμυθά. Κάθε σκηνή είναι πλασμένη στη φαντασία ενός μαριονετίστα. Άριστος ρυθμός, γεωμετρικά πλάνα και φωτογραφία που κρατιέται με το ζόρι να μη πεταχτεί έξω απ’ το πανί της οθόνης.

Ο Ντελ Τόρο μπορεί να είναι λαϊκός αφηγητής, ρομαντικός εικονοκλάστης, εμπορικός παραγωγός και τίμιος αναβιωτής των b-movies της ψυχροπολεμικής υστερίας ταυτόχρονα. Δεν καταφέρνει ωστόσο να απαλλάξει τους θεατές από μια άβολη αίσθηση… «Αμελί». Η δραματουργία σε πολλές στιγμές προχωράει με χοροπηδηχτά αλματάκια και οι εικόνες είναι ντυμένες στην τρίχα, σε βαθμό που δεν σε αφήνουν να διακρίνεις αληθινές οσμές και να δεις τη σιλουέτα τους. Παρακολουθώντας την ταινία με τα ξεκάθαρους «διαβόλους» και τους φανερούς «αγίους», μπορείς να ρυθμίσεις το IQ στο μηδέν και να ακουμπήσεις μόνο σε πρωτοεπίπεδες αισθήσεις. Έτσι όμως ξεχνάς την ευεργετική επίδραση ενός ερωτικού δράματος που στοχεύει μετωπικά στουςς αισθητήριους μηχανισμούς. Μικρό το κακό, ειδικά όταν τα παραμύθια είναι αγνά και άκακα, σαν μικρά παιδιά που δεν σου πάει η καρδιά σου να τα μαλώσεις.

47mvw_3.jpg

Από το Movieworld

Posted in Cinema | Leave a comment