Album of the Week #171

Matthew Dear

Bunny

«I make music strictly for people who like my music» λέει το tweet που έχει καρφιτσωμένο στο προφίλ του, ο Matthew Dear.

Χμ… Πρόβλημα.

Αν κάνεις μουσική μόνο για ανθρώπους που είναι «μαθημένοι» να τους αρέσει εκ των προτέρων αυτό που θα τους δώσεις, δεν υπάρχει περιθώριο για περιπέτεια, για ουσιαστικό ρίσκο. Ο επιτηδευμένος cold electro αντικομφορμισμός δεν αρκεί. Τουλάχιστον όχι σε εμάς που χρειαζόμαστε καλούς λόγους για να μας αρέσει κάτι και δεν μας οδηγεί η άτιμη η κεκτημένη.

Ο συμπαθέστατος Matthew Dear είναι ταγμένος στις λατρείες του. Δεν έκρυψε ποτέ ότι θα ήθελε να σφουγγαρίζει τα πατώματα του studio στα οποία ο Eno και ο Byrne δούλευαν το “My Life In The Bush Of Ghosts” ή ότι θα έδινε τα πάντα να κουβαλάει την τσάντα του Bowie στην Βερολινέζικη περίοδο του “Low”. Πάνω σε αυτό το δημιουργικό daydreaming έχει φτιαχτεί ο κάθε δίσκος που έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Καθένας τους μάλιστα, απαντούσε σε κάποιο ερώτημα για τον λόγο που ηχογραφήθηκε. Υπήρχε κάθε φορά ένα καλλιτεχνικό κίνητρο και μια συνέχεια. Το “Bunny” δεν μπορεί απαντήσει πουθενά, παρά μόνο σε αυτούς που αγαπούν τη μουσική του Matthew χωρίς να έχουν απαιτήσεις.

O Αμερικάνος avant-pop παραγωγός και DJ, παρουσιάζεται σαν γαλαξιακός crooner στο Calling. Εμφανίζεται σαν στιλιζαρισμένος παραγωγός που λατρεύει τους νεορομαντικούς στο Modafini Blues. Στο What You Don’t Know τραγουδάει σαν σύγχρονο cyborg που κατεβαίνει από το υπέρκομψο διαστημόπλοιό του. Στο Moving Man ακούγεται σαν να παλεύει μπλεγμένος σε φωσφοριζέ ηλεκτρόδια. Στο Kiss Me Forever παίζει με τους ψυχεδελικούς ήχους στο sampler του, σαν performer που διακατέχεται από ενθουσιασμό για τη δημιουργία του- για μια νηπιακή ιδέα που στα δικά του αυτιά ακούγεται χάρμα. Όλα αυτά όμως δεν μετασχηματίζονται ποτέ σε κάτι ουσιαστικό. Έρχονται λίγο αργότερα και οι μονότονοι και άγαρμποι ρυθμοί του Can You Rush Them, μαζί και κάτι θορυβώδη instrumental όπως το Duke Of Dens για να σε κρατήσουν ακόμη πιο μακριά απ’ το δίσκο. Πρόκειται για τραγούδια που εξαϋλώνονται άδοξα και σιωπηρά μετά την ακρόασή τους.

Είναι δύσκολο να σχηματίσει κανείς μια κανονικότητα στο μυαλό του (για την καρδιά του, ούτε λόγος) ή έστω να πιαστεί από ένα νήμα για να βρει το δρόμο στα τραχιά μονοπάτια του Bunny. Εκτός, είπαμε, αν τους αρέσει ο δίσκος προτού τον ακούσουν γιατί ανήκει στον Matthew Dear. Τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα όταν στα φωνητικά βρίσκονται τα κορίτσια των Tegan and Sara. Τουλάχιστον αυτές δίνουν ένα synth-pop όραμα μέσα στα ακανόνιστα samples και τα ανισοβαρή ηχητικά εφέ. Πραγματικά όμως αισθάνεσαι ότι ξαφνικά έκλεισε η στρόφιγγα των ιδεών για τον Matthew στον 6ο δίσκο του. Πως να το κάνουμε, δεν αρκεί να ακούγεσαι χαριτωμένα quirky (Bunny’s Dream) ή ηλεκτρονικά προοδευτικός για να υπηρετήσεις ένα στυλ και μόνο (Before I Go). Ελπίζω στο επόμενο βήμα του να προσπαθήσει να κερδίσει ακροατές, αντί να ταΐζει τους ήδη  κερδισμένους fans από τα έτοιμα.

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.