Album of the Week #145

Stereophonics

Scream Above The Sounds

Χωρίς τίποτα απολύτως το εναλλακτικό, οι Ουαλοί παίζουν την ηρωική και «

Φαίνεται ίσως δύσκολο να το πιστέψουμε, αλλά στα ξεκινήματά τους οι Stereophonics ήταν μοντέρνο συγκρότημα, με cuttin’ edge και πυγμή.

Βέβαια, εξίσου δύσκολο είναι να ξαναπιστέψουν όσοι ακροατές έχουν εγκαταλείψει πια το τρένο τους, ότι εν έτει 2017 το συγκρότημα δεν ηχεί καθόλου παρωχημένο και βαρετό. Το νέο άλμπουμ Scream Above Τhe Soundsδεν διαθέτει απολύτως τίποτα εναλλακτικό –και, όχι, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Επίσης, δεν διακυβεύονται πολλά σε επίπεδο «δράματος» και ο δίσκος είναι ακριβώς ό,τι θα χαιρόταν μια cool, σύγχρονη μαμά να ακούει στα ακουστικά του ο ανήλικος γιος της. Όχι, ούτε αυτό είναι απαραίτητα κακό.

Θεωρώ ότι ο σημαντικότερος λόγος που οι Stereophonics δεν έχουν πνιγεί στο βόλεμα και στην προβλεψιμότητα, παραμένοντας μια μπάντα συγκινητική, είναι η φωνή του Kelly Jones. Είναι εντυπωσιακό το πόσο ωραία και άνετα τραγουδάει ο Jones. Οι ερμηνείες του διαθέτουν την ευγένεια ενός ανθρώπου που έχει ακόμα τη διάθεση να «τα χώσει»: η φωνή του έχει αρρενωπότητα, μα και μια ικεσία ταυτόχρονα. Ο άλλος σημαντικός λόγος είναι ότι το γκρουπ εκμεταλλεύεται την εμπειρία του, μένοντας ταγμένο στη δουλειά και στην ενορχήστρωση και όχι στο κυνήγι της εύκολης, κολλητικής μελωδίας.

Το “All In One Night” προκαλεί εκείνη τη μοναχική μελαγχολία μετά το hangover που προκαλούσε και η παλιότερη αγαπημένη επιτυχία τους, το “Maybe Tomorrow”. Η γκρουβάτη αναπόληση του “What’s All The Fuss All About”, με τα παρατεταμένα πνευστά, καθώς και το τρυφερό “Geronimo” –το οποίο θα υπέγραφαν δίχως δεύτερη σκέψη οι Waterboys– είναι τραγούδια που μας θυμίζουν ότι το rock ‘n’ roll μπορεί να είναι απλή υπόθεση, όπως ένα (ημι)έξαλλο ξεφάντωμα με παιδικούς φίλους, χωρίς δράματα και δεύτερες σκέψεις.

Πίσω όμως από τα «κολεγιακά κουσούρια» του παρεΐστικου rock, τα κομμάτια του Scream Above Τhe Sounds είναι τεχνικώς οργανωμένα: πουθενά δεν υπάρχει στις ηχογραφήσεις μία έστω και φευγαλέα ένδειξη ότι το συγκρότημα δεν «σοβαρολογεί». Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που συνδέει με κάποιο τρόπο τους Stereophonics με την «άλλη σοβαρή μπάντα απ’ την Ουαλία» τους Manic Street Preachers. Άλλωστε και τα δυο συγκροτήματα είχαν από έναν αδικοχαμένο ντράμερ.

Οι Stereophonics παίζουν την ηρωική και «αγορίστικη» μουσική τους με το σθένος 20άρηδων και μας πείθουν να ξεχάσουμε την ηλικία τους. To ανάλαφρο “Caught By The Wind” και το εμψυχωτικό “Cryin’ In Your Beer” εξυπηρετούν ένα συνολικό, συνεκτικό όραμα, ωραία εκτελεσμένο, που τουλάχιστον φτιάχτηκε με σκληρή γυμναστική στον στίβο των συναυλιών και όχι με new age βότανα ευεξίας και μάσκες ομορφιάς.

Από το Avopolis

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.