Album of the Week #38

Thurston Moore

The Best Day

149822

Θα πρέπει κάποια στιγμή να μάθουμε να μην συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά που δεν μπορούν να χωνέψουν το χωρισμό των γονιών τους και θα πρέπει να συνηθίσουμε να συναντάμε τον καθένα μόνο του. Το κεφάλαιο των Sonic Youth έκλεισε για καλό. Μετά την εξερευνητική folk για συννεφιασμένους καιρούς, του πρώτου solo album του Thurston Moore και τον αμήχανο avant gard πειραματισμό της Kim Gordon στο “bοdy/heat”, ήρθε ξανά το Σαββατοκύριακο που θα περάσουμε με τον μπαμπά, ο οποίος μάλιστα μας υπόσχεται την «καλύτερη μέρα».

Στο δεύτερο solo album του “The Best Day”, ο Moore θέλει πολύ να αποδείξει ότι βρίσκεται ένα βήμα μετά. Όμως ακούγεται περισσότερο αρμονικός στην ηχητική ύφανση και έχει τραγούδια πιο… όμορφα, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Όμως υπάρχουν κομμάτια όπως το Forevermore, που μοιάζουν ξεσηκωμένα από κάποιο τσαλακωμένο ασκησιολόγιο της εποχής του “Sister”. Σαν να ανέτρεξε με τη λαχτάρα του εξερευνητή στον κάλαθο των δικών του αρχείων, από τις θολές, year zero εποχές όπου οι Sonic Youth δεν μπορούσαν καλά καλά να μαζέψουν τις συμφωνίες από πυκνό κιθαριστικό ηλεκτρισμό που παρήγαγαν.

Όπως και να έχει, η αυτοαναφορικότητα σαν πηγή έμπνευσης δεν αποτελεί πρόβλημα καθότι το The Best Day παραμένει στη ρίζα του ένα πωρωμένο Guitar Album με κεφαλαία γράμματα, και με μια ιδέα οπτιμισμού, χωρίς ποτέ να γίνεται συνειδητά συναισθηματικό. Εδώ, ο Thurston Moore έχει ξεκάθαρο όραμα και έχει γνώση του πως θέλει να ακούγεται. Αυτός δεν είναι ο ήχος ενός παλιού punk rocker που στα 56 μαλάκωσε, αλλά μια ακόμα ηχητική μετάφραση του θορύβου που αισθάνεται γεννημένος να υπηρετεί.

Όμως ο Thurston δεν φόρεσε τα παράσημα του no wave ήχου που θεσμοθέτησε και ευτυχώς δεν λησμόνησε να συμπεριλάβει το ειδικό κιθαριστικό φίλτρο που κληρονόμησε από τους Led Zeppelin και τους Velvet Underground. Άφησε έτσι κάποια οριακά ψήγματα του ενστίκτου του να μεγαλουργήσουν, κυρίως σε 2 κομμάτια: στο λυγερόκορμο και σαρωτικό θόρυβο του Detonation και στη διονυσιακή τελετουργία κιθαριστικής αύρας του Grace Lake.

Το οξυδερκές πνεύμα του Moore όταν βρίσκονταν σε πλήρη σύμπνοια με την ιέρεια Kim, έφερε στη μουσικό συντακτικό τον όρο “alternative” προτού κανείς προλάβει να τον αντιληφθεί σαν ιδέα. Πλέον, τον βρίσκουμε να εκφράζει την -καθαρά ερωτική- σχέση του με τις κιθάρες εξοστρακίζοντας τον οργανωμένο ψυχεδελικό πάταγο από κιθαριστικούς λαβύρινθους για ένα πιο δομημένο περιβάλλον με αρμονίες και πολύπλοκα ακόρντα. Ίσως προτιμάει να απευθύνεται στη μερίδα των ορφανών παιδιών των Sonic Youth που έχουν μάθει να ακούνε τη μουσική σιωπηλά και στοχαστικά. To σίγουρο είναι πως είναι απεξαρτημένος από άγχη και διανοουμενίστικα συμπλέγματα, αλλά όχι απεγκλωβισμένος απ’το άγχος να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος «γονιός του Σαββατοκύριακου» για να εκνευρίσει ανταγωνιστικά τον άλλον. Τελικά μπορεί και να μην έχουμε εμείς το πρόβλημα. Ας μάθουν αυτοί να χωρίζουν πιο ώριμα.

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.