Album of the Week #37

Damien Rice

My Favourite Faded Fantasy

damienrice

Τα δυο πρώτα album του Damien RiceΟ» και «9») σηματοδότησαν την έλευση ενός ορμητικού, Ιρλανδού τροβαδούρου που μπορούσε να χωρέσει σε αυτάρκη τραγουδιστικά σύνολα τον ρομαντισμό του. Μέχρι να φτάσει το φετινό του album, μεσολάβησε μια μακρά υποβλητική σιωπή στο χρόνο.
Δεν θέλω να με απασχολήσει τι έκανε αυτά τα 8 χρόνια ο Damien Rice. Ίσως να διανυκτέρευε κάθε βράδυ σε διαφορετικούς καναπέδες φίλων, με την κιθάρα του για μαξιλάρι. Ίσως να ζούσε το δράμα του στα πατώματα μετά τον σκληρό χωρισμό με την Lisa Hannigan. Το ζητούμενο είναι αν από τη μια θα δικαιώσει τις προσδοκίες της επιστροφής του και από την άλλη αν θα επιμηκύνει το αισθητικό του φάσμα. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θα τα καταφέρει στο πρώτο. Στο δεύτερο είναι που δεν έδωσε πολλή σημασία, αλλά δεν πειράζει πραγματικά.

Ο Damien γράφει μελωδίες ώστε να τις οικειοποιηθούν παρέες από μορφωμένους 30-something ακροατές που όταν δεν διασκεδάζουν, τους αρέσει να οδηγούν σε νυχτερινούς αυτοκινητόδρομους με μια μελαγχολία στις καρδιές τους. Το My Favourite Faded Fantasy αποτελείται από 8 τραγούδια που τραγουδιούνται με μισόκλειστα, συνοφρυωμένα μάτια. Είναι όμως το ιδιαίτερο στυλ του που χαλυβδώνει τις αντιστάσεις του απέναντι στην πολυφορεμένη folk εντεχνίλα. Ο «πονεμένος» Damien είναι μοναχικός αλλά όχι απομονωμένος. Είναι προσωπικός αλλά ποτέ εγωιστής στη διάθεση.
Σε τραγούδια όπως το I don’t want to change you, εκφράζει μια ζηλευτή τρυφεράδα που την εισπράττουν όσοι συνεχίζουν να αισθάνονται ρομαντικοί και αντιστέκονται στην ψυχική τους πολτοποίηση. Σε εξομολογητικές ακουστικές μελωδίες όπως το The Greatest Bastard, διακηρύσσει τον δυναμισμό του χωρίς να σοκάρει. Στο υπερδραματοποιημένο The Box θα ξηλώσει τις χορδές προκειμένου να ανταποκριθεί στο αίτημα να μας βουρκώσει με ρεαλιστικό σπαραγμό. Το Long Long Way προσφέρεται για βοήθημα απολογισμού ή καταμέτρησης λαθεμένων επιλογών, τις στιγμές που παίζουν στο μυαλό σου σε λούπα οι προσωπικές σου στιγμές.

Μετά τα παραπάνω τραγούδια, δικαιολογώ να μην κάνει το έξτρα εξελικτικό βήμα. Ας μέχει απαράλλαχτος, όσο στην πορεία μας χαρίζει μερικές αποτοξινωτικές μελωδίες, από αυτές που δεν γράφονται εύκολα (είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω αντιεμπορικότητας), από αυτές που φυλάς κρυφά στο συρτάρι για να τις χρησιμοποιήσεις όταν μπουχτίσεις την κακοφωνία και την κακογουστιά γύρω σου. Οι θιασώτες της pop φαντασμαγορίας ας αποχωρήσουν.

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.