Album of the Week #35

Tom Petty

Hypnotic Eye

petty

Λένε πως δεν μπορείς να κάνεις καινούριους «παλιούς φίλους». Όπως και δεν μπορείς να κάνεις και καινούριους «παλιούς αγαπημένους» καλλιτέχνες. Και είναι πάντα ξεχωριστό συναίσθημα να υποδέχεσαι νέα δουλειά τους. Ο Tom Petty κυκλοφόρησε το 13 o του album και ο κώδικας της συζήτησης μαζί μας (αντί για τις ιστορίες από το παρελθόν με τους παλιούς φίλους) είναι η αναπόληση της χαμένης rock μελωδίας.

Ο Petty δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα, ούτε τεχνικά ούτε αισθητικά από την πορεία που έχει χαράξει, αλλά ακούγεται απολαυστικά αφηγηματικός και με μια γκάμα εμπειριών να σιγοβράζει στα τραγούδια του. Το βασικότερο όμως είναι ότι έχει πλήρη επίγνωση ότι η country βρωμάει τραγόμαλλο και ζέχνει από βουνίσια βλαχιά, όταν απουσιάζει το συστατικό του garage rock, του ψυχεδελικού blues ή του πατροπαράδοτου rock’n’roll.

Αν και μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες συνέπειας, σκληρής δουλειάς και σπάνιας αξιοπρέπειας, η χροιά της φωνής του ακούγεται ελαφρώς «σταφιδιασμένη» από το χρόνο, ο Tom Petty παραμένει γοητευτικός καθώς χτίζει ένα αρσενικό σύμπαν, εξακολουθώντας να αποφεύγει απαρέγκλιτα την αστεία macho μανιέρα των ομοίων του. Βλέπεις τον τίτλο Sins Of My Youth και φαντάζεσαι κάτι αντρο-αγορίστικο για τα κακά χρόνια των 70’s που θα έλεγε ο Kid Rock, αλλά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια υπέροχη ερωτική εξομολόγηση (i love you more than the sins of my youth). Εκεί ακριβώς είναι η διαφορά του και γι’ αυτό τον αγαπώ περισσότερο. Ο Tom Petty δεν ήταν το βαρύ bourbon των blues. Ήταν περισσότερο ρούμι με κόκα κόλα. Άνηκε σε μια ξεχωριστή λίστα μουσικών (όπως ο Warren Zevon και μερικοί ακόμα) που δεν τους πολυκαταλάβαινε το ευρωπαϊκό κοινό, ακόμα κι αυτό που αγαπούσε το αμερικάνικο προφίλ του rock.

Το Hypnotic Eye είναι γεμάτο ωραίες ιδέες, πλαισιωμένες με κεφάτο blues και γάργαρο garage ήχο που προσδίδει συναισθηματικό ψήγμα σε κάθε γωνία. Όμως αν και τα 11 νέα κομμάτια του είναι τυφλά αφοσιωμένα στο πνεύμα του rock’n’roll, ακούγονται κάπως… τεμπέλικα στην ανάπτυξη τους. Τουλάχιστον σε σχέση με το προηγούμενο, αρτιότατο σε κάθε επίπεδο album του, Mojo (2010). Κανένα πρόβλημα. Οι Heartbreakersακούγονται γκαζωμένοι και αχαλίνωτοι στο χωράφι τους και ο ίδιος ο Petty είναι ικανός να σου προκαλέσει ένα ψιλορίγος παρά τα εμφανή χρόνια του. Επιπλέον έφτιαξαν και μερικά τραγούδια που θες και να πάρεις αγκαλιά, όπως το Red River που περιγράφει μια αλαφροΐσκιωτη γυναίκα πριν καταλήξει σε ένα κλασικό «Σπρινγκστινικό» ρεφρέν ή το Full Grown Boy που ακούγεται σαν Dylan (σταθερή αναφορά και αξεπέραστη αρρώστια του Tom) στα πιο jazzy και απλοϊκά του.

Μακάρι όλη η γκαζωμένη πιτσιρικαρία του σημερινού rock να είχε έστω τη μισή από την πληθωρική σοφία του Tom Petty, ο οποίος πλέον και να θέλει, δεν μπορεί να ακουστεί κακός.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.