Album of the Week #34

Allah-Las

Worship the Sun

allah-las-worship-the-sun-il2018-print.web_

Κατευθείαν από τα (τελευταία θαρρώ) βαγόνια του συρμού των lo fi ονομάτων που έστησαν τσιφτετέλι πάνω στους τάφους των  ψυχεδελικών συγκροτημάτων του 60, επανέρχονται οι Allah-Las για μια δεύτερη δισκογραφική απόπειρα αξιώσεων. Οι προθέσεις του δεύτερου album τους, προφανώς είναι μια πλουμιστή αναβίωση του ρετρό καλιφορνέζικου γκαράζ, με αναθυμιάσεις από την ψυχεδέλεια της δεκαετίας του 60. Όμως το κουαρτέτο των Allah-Las δεν μπορεί να σηκώσει στους ώμους του αυτό το μπάσταρδο κράμα γιατί δεν διαθέτει ούτε την ευπρόσωπη χαριτωμενιά του πρώτου, ούτε τη βαρυτική δύναμη του δεύτερου. Η μπάντα είναι πραγματικά ανήμπορη να συντάξει το αχόρταγο λοου φαι φλιπάρισμα που φιλοδοξεί σε μερικούς, έστω γευστικούς, ήχους. Το τέλμα του στυλιζαρισμένου αναμασήματος θα έκανε και τον πιο φιλικά προσκείμενο fan, να καταλάβει ότι η μπάντα έχει σαν ταβάνι δυνατοτήτων, τη συγγραφή και την εκτέλεση δευτεροκλασάτων (στην καλύτερη περίπτωση) nuggets.

Όλα τα παραπάνω θα ήταν ανεκτά αν οι ίδιοι συμπεριφέρονταν σαν να έχουν συνείδηση της εφημερότητάς τους, αλλά έχω την αίσθηση πως πουλάνε ύφος και στιλιστική πρόταση. Έσω επίσης την εντύπωση πως ακόμα και να επιχειρούσαν να γράψουν μοντέρνα midtempo καλούδια, θα κατέρρεαν κάτω από το βάρος της στραβοχυμένης αδρεναλίνης τους. Γι’ αυτό το λόγο αναπτύσσουν ληστρικές διαθέσεις και πάνε να κρυφτούν πίσω από μια έρπουσα εγκεφαλική αναστάτωση στο μυαλό του ακροατή, αφήνοντας τάχα μου κάτι δραματικό να πλανάται στον αέρα.

Τα μηχανοκίνητα μέχρι αναισθησίας και ρηχά σε ενοχλητικό βαθμό τραγούδια τους αντλούν μνήμες από ένα υποθετικό παρελθόν και ακούγονται κάπως καλύτερα σε ημιφωτισμένα καταγώγια από κορίτσια που λατρεύουν τη μαύρη μάσκαρα και που προτιμούν να ακουμπούν με την πλάτη στον τοίχο στα μπαρ δίπλα σε άδεια κουτάκια μπύρας. Ίσως το Worship the Sun να λειτουργεί μόνο αν το αντιληφθούμε σαν μια συνολική αίσθηση και όχι σαν επί μέρους τραγούδια. Ίσως ακόμα να πιάσει τόπο και σε ακροατές που το τελευταίο που θα απασχολεί το κατευνασμένο τους αισθητήριο θα είναι ο βαθμός πρωτοτυπίας.

Οι Allah-Las μπορεί να παριστάνουν τις χαμένες αναλογικές ψυχές μέσα στο χάος του μοντέρνου ψηφιακού ποπ/ροκ, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται κάτι παραπάνω από  μερικές λιπόσαρκες συνθέσεις που στοιχίζονται σε σειρά μπας και φτάσουν όλες μαζί τη διάρκεια ενός album.

H παραπάνω κριτική αναρτήθηκε στο Avopolis.gr

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.