Album of the Week #33

Perfume Genious

Too Bright

a680acc8

Επιχειρήστε να κάνετε ένα αναπολητικό μοντάζ στη μνήμη σας από τις πιο αμαρτωλές αναμνήσεις σας και τα πιο ανομολόγητα όνειρα που είχατε. Ο Perfume Genious έχει το σπάνιο χάρισμα τον τρόπο να ντύνει μουσικά μια τέτοια συρραφή προσωπικών αναμνήσεων. Χωρίς βεβιασμένους χειρισμούς και παραληρήματα. Στην τρίτη του ολοκληρωμένη κυκλοφορία, ο Mike Hadreas, (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) συνεχίζει την κάθετη εξέλιξή του σαν δημιουργός και αυτή τη φορά επιτρέπει στο φως να παρεισφρήσει στη ζωή του. Από το σκοτεινό έρεβος του προκάτοχου Put Your Back N 2 (2012), αρχίζει να διαφαίνεται μια δειλή ανατολή του ήλιου που θέλει πολύ να γίνει τροπική ηλιοφάνεια. Φυσικά δεν πρόκειται για μια ευχάριστη διαδρομή στο ηλιοβασίλεμα με feelgood διάθεση και σχηματοποιημένες ευδαιμονίες. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν για τον Mike ευνουχιστική μέγγενη. Απλώς απ’ το μυαλό του περνάει η ιδέα πως η ανθρώπινη επαφή μπορεί να αγκαλιαστεί ξανά, σαν υπόθεση που μπορεί να κερδηθεί και να μη φαντάζει απ’ την αρχή σαν καμένο χαρτί.

Αδιαφορώ περιφρονητικά για το αν το album θα καταφέρει να ικανοποιήσει τα δύστροπα γούστα κάθε δυνητικού ακροατή. Κρατάω μόνο ότι αυτός ο χαρισματικός τύπος κατασκεύασε ένα ευαίσθητο σύνολο τραγουδιών για ένα κοινό που δεν ντρέπεται να απολαύσει μια soft rock φούγκα σε μεγάλο στάδιο αλλά ταυτόχρονα ξέρει να ξεχωρίζει τη νοστιμιά ενός album στο σύνολό του, από ένα ταχύκαυστο pop single. Αδιαφορώ ακόμα και για το αν θα επιχειρήσει να τον οικειοποιηθεί αποκλειστικά μερίδα της απονεκρωμένης queer κοινότητας που λιγουρεύεται στρατευμένους πρεσβευτές. Αισθάνομαι πως ο ίδιος δεν επιθυμεί να ανήκει πουθενά, δεν θέλει να είναι μέτοχος καμιάς καλλιτεχνικής σκηνής.

Ο Perfume Genious εκφράζει τα βάθη του βωβού ανθρώπινου πόνου, και μεταμορφώνεται σε εκδοχές του εαυτού του που αν μετουσιωνόταν σε προφορικό λόγο θα έπρεπε να συνταχθούν τα ασύντακτα. Στο My Body εκτίθεται ολόγυμνος συναισθηματικά μπροστά μας, σαν κακομεταχειρισμένη πριμαντόνα, που επιδίδεται εμμονικά στο ψωνιστήρι, αδιαφορώντας για τις άριστες επιδόσεις του στη μουσική σχολή, ειδικά στο μάθημα της λυρικής ορθόδοξης ποπ σύνθεσης. Στο υπέροχο No Good είναι πολυοργασμική βίζιτα που μάχεται τις προσωπικές της συμπληγάδες. Στο All Along ακούγεται σαν επαρμένος, έκφυλος βάρδος της κλασικότροπης pop. Στο I’m a Mother είναι αβάν-γκαρντ περσόνα ηττημένη από την υστερική της ματαιοδοξία. Στο Grid πνίγεται από το χαλασμένο γκλίτερ, κάτω από την απειλή της χλιδής που ξεβράστηκε με τον πρωινό αποξηραμένο εμετό. Στο Longing είναι κραγμένος μοντερνιστής, απηυδισμένος από τα ολονύχτια σεξιστικά καλέσματα και τις κιτς προκλήσεις. Στο Queen είναι ερωτευμένος άγγελος που υπακούει στις ανώνυμες ηδονές ενός παρείσακτου ρόλου σε δανεική ζωή. Γενικά, μπορεί να μετουσιωθεί στα πάντα από μια καλπάζουσα φαντασία που παρασύρεται από τη μουσική του. Αρκεί να συνεχίσει να τα βάζει με τις καταρρακτώδεις νευρώσεις του. Έχοντας πάντα τον ακροατή για καρτερικό συμπάσχοντα. Για βγουν στο τέλος μαζί στο λυτρωτικό φως. Ακόμα και αν είναι πολύ εκτυφλωτικό, ειδικά για όσους έχουν μάθει να ζουν στο ημίφως.

H παραπάνω κριτική αναρτήθηκε στο Avopolis.gr

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.