Album of the Week #32

Karen O

Crush Songs

a1a5ee1c

Ο δρόμος μεταξύ της ώριμα επιθετικής τραγουδοποιίας της PJ Harvey και της συναισθηματικής θηλυκής άποψης της Feist έχει ήδη διανυθεί και μάλιστα διεξοδικά. Όπως και οι κλίμακες ποιότητας ανάμεσα στην ενήλικη θλίψη της Cat Power και το μανικιούρ-κατράμι της Siouxsie είναι τεράστιες και εκεί ανάμεσα χωράνε ορδές από κοριτσόπουλα με μια κιθάρα στο πλάι, που έχουν κάθε δικαίωμα να δισκογραφούν, εκφράζοντας μέσα από lo-fi τραγούδια μια default επεξεργασμένη κατήφεια.

Η Karen O για κάποιο προσωπικό της λόγο (είτε ζωτικό είτε ματαιόδοξο) ένιωσε την ανάγκη να τοποθετηθεί σε αυτό τον χάρτη που οριοθετούν τα γυναικεία ορόσημα και οι αρχετυπικές ντίβες. Ίσως οι Yeah Yeah Yeahs να βαρύνανε λίγο την πλάτη της μετά τη διάκριση του The Moon Song στα όσκαρ από την ταινία Her του Spike Jonze και μετά την απήχηση της διασκευής της στο Immigrant Song από το Girl With The Dragon Tatoo. Αυτή θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα αν η συμπαθέστατη Karren άρθρωνε λόγο συγκεκριμένο και ανάστημα. Κάτι που θα απαιτούσε ένα επίπεδο κομψευόμενης αντίληψης στον ακουστικό ροκ ήχο. Όμως για ένα παράξενο λόγο δεν τα πολυκαταφέρνει και τελικά έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα μάτσο από προσχέδια τραγουδιών. Και μάλιστα σε χρόνους πυροτεχνήματος (την 25λεπτη διάρκεια τη διαχωρίζαμε ως EP κάποτε).

Είναι να αναρωτιέται κανείς για ποιό λόγο να επιδοθεί η Karen O σε ένα αυτάρεσκο παιχνίδι συρραφής από παγιωμένες έντεχνες πρακτικές σε τραγούδια όπως το “King” και το “Visits” όταν δεν υπάρχει η προοπτική να απηχήσουν κάπου συναισθηματικά. Ίσως η ακρόαση θα πρέπει να συνοδεύεται από ανάγνωση των στίχων για να αποδώσει τα δέοντα και να οικειοποιηθούμε τις ακουστικές μπαλάντες που είναι ενδεδυμένες με βασανισμένο περιτύλιγμα. Όμως πραγματικά δεν υπάρχει καμία οργανική χημεία στα καλοσχεδιασμένα μεν, κρύα και μονοκόμματα δε τραγούδια της. Πουθενά η υποψία ιδεών που θα έδιναν ευπρόσωπη ταυτότητα σε ένα ροκ ιδίωμα για μελαγχολικές συντροφιές που κάνουν cocooning παρέα με τους σκελετούς στη ντουλάπα τους, σε μικρά διαμερίσματα στην καρδιά του τσουχτερού χειμώνα. Όμως δεν υπάρχει καμία χάρη, καμία ιδιαιτερότητα. Κομμάτια όπως το “Ooo” και το “Body” ακούγονται σχεδόν διεκπεραιωτικά, ως υποχρέωση, επίπεδα και άχαρα, σαν να πρέπει να τα πει για να φύγει.

Πιθανότατα η Karen να νιώθει υπέροχα με τον εαυτό της όταν μετεωρίζεται σε πυκνά νεφελώματα αποξηραμένου αισθησιασμού, αλλά στα αυτιά μου ακούγεται αγέλαστη και αδρή, σαν να υπογράφει έναν χίπικο ορυμαγδό, ιδανικό για τη γαλαρία σε εκδρομές κολλεγίων θηλέων.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.