Album of the Week #31

Caribou

Our Love

caribou-our-love

Πολλά είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του Daniel Snaith σε σχέση με τους ομογάλακτους του. Το βασικότερο όμως είναι ο τρόπος που φαινομενικά αδιαφορεί να υπογράψει τραγούδια, αλλά τελικά καταλήγει να γράφει μ ό ν ο τραγούδια. Είναι η κρυστάλλινη διαύγεια του σαν πυροτεχνουργός της κονσόλας στην οποία οφείλεται αυτό το περιπετειώδες σασπένς της μουσικής του, που σου γλυκαίνει την καρδιά από την πρώτη κιόλας, αιφνιδιαστική ακρόαση. Μετά το υπέροχο Swim (2011) και τη διανοητική δραστηριοποίηση της χορευτικής εσωστρέφειας που εισήγαγε, ο Caribou στο Our Love ξαναβρίσκει τον καλό του εαυτό (ύστερα από το αμήχανο διάλειμμα του Daphni) μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον του στην ευδαιμονική εξωστρέφεια του «όλοι μαζί». Ο στόχος τους είναι σαφής και αναίσχυντα ενωτικός. Ο χορός σαν απελευθέρωση.

Ο Caribou δημιουργεί αστική μουσική χωρίς συγκεκριμένο χρώμα και προσπαθεί να συντονιστεί με τους καρδιακούς παλμούς των νέων που αποφεύγουν πια είτε να στοιβάζεται στα κλαμπ της πόλης, είτε να ξανοίγεται στα υπαίθρια χωράφια, αναζητώντας πλέον αλλού το κλειδί της εκτόνωσής τους. Σε όλους αυτούς δωρίζει μέσα από την καρδιά του το Our Love, το οποίο περιέχει ένα γάργαρο ηχοσύνολο με πυκνές, απολαυστικές ενορχηστρώσεις που ισορροπούν σε οριακά νήματα.

Ο Καναδός μουσικός ατενίζει νέα ηχητικά πεδία πετώντας σαν πουλί πάνω από διαβρωμένα αστικά κέντρα, πάνω από τα όξινα λιμνάζοντα νερά του acid και πάνω από τα άψυχα κουφάρια της φλύαρης dance κουλτούρας που μυρίζει πλαστικό και βιομηχανική κατανάλωση. Αφήνεται στα νεφελώματα της έμπνευσής του, αφήνοντας παραδίπλα το τεχνολογικό ποτενσιόμετρο και εκτοξεύοντας τον ονειροδείκτη.

Το νέο του album απευθύνεται σε εγκεφαλικούς χορευτές οι οποίοι που και που διψούν και για κανένα ωραιοποιημένο ρεφρέν για να εκτοξευτούν. Πρόκειται για σφιχτή και μαστορεμένη δουλειά με χρώμα, βάση και όραμα. Και κυρίως με τραγούδια, όπου η όποια καλλιτεχνική τους ακτινοβολία έγκειται στο ότι πάντα τα «υποψιάζεσαι», στο ότι ποτέ δεν είσαι σίγουρος γι αυτά, καθώς είναι διαβολεμένα πονηρά και σε κρατούν δέσμιο. Πείτε το και mainstream στροφή αλλά μη βιάζεστε να ξεμπερδέψετε μαζί τους, αυτά θα αποφασίσουν πότε θα γίνει αυτό.

H παραπάνω κριτική αναρτήθηκε στο Avopolis.gr

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.