Album of the Week #28

Spoon

They Want My Soul

SPOON-THEY-WANT-MY-SOUL

Μη σας ξεγελάει ο τίτλος του album -που θυμίζει τα τελευταία λόγια ενός τρελού πριν κλείσει πίσω του η βαριά σιδερένια πόρτα- και μη σας προδιαθέτει αρνητικά το εξώφυλλο που μας βάζει σε υποψίες μήπως πλανεύτηκαν από καμιά παγανιστική αίρεση ή ανακάλυψαν ξαφνικά την «αρμονία» της βιοενέργειας. Το συγκρότημα των Spoon δεν έχει τίποτα λιγότερο από ουσία, από σταράτα λόγια, από ατόφιες μελωδίες και περισπούδαστη λακωνικότητα στην έκφραση.

Οι Spoon αν και έχουν μπει στο Αμερικάνικο top 10, δεν απέκτησα την αναγνωρισιμότητα και τα μεγέθη που τους αξίζουν. Ας είναι, άλλωστε είναι πάντα γοητευτικό το άρωμα του υποτιμημένου. Όμως αυτή η μπάντα διαθέτει προσωπικό κόσμο, οξυδέρκεια και αδιαπραγμάτευτη δυναμική. Μια δυναμική που στο φετινό τους album αστράφτει και βροντάει στους αφηνιασμένους, λυσσαλέα εθιστικούς ρυθμούς του Outlier (ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς χωρίς υπερβολές). Η ποιότητά τους δεν βρίσκεται μόνο εκεί, αλλά και στο πιωμένο headbanging του Rent I Pay, στο λικνιστικό ambience του Inside Out, στις περιπετειώδεις κιθάρες του αστικού Rainy Taxi, στην ολοστρόγγυλη, πηχτή μελωδικότητα του Knock Knock Knock ή ακόμα και στα εθιστικά synths της αέρινης ατμόσφαιρας του New York Kiss που κλείνει το δίσκο. Καμία έκπτωση για χάρη εμπορικότητας, καμία λοξή ματιά στα γραπτά των ομοίων τους στα διπλανά θρανία, κανένα διανοουμενίστικο άλλοθι για καλύψει τις αδυναμίες στη σύνθεση.

Οι Τεξανοί Spoon είναι ιδιαίτερο συγκρότημα και το The Want My Soul τους βρίσκει στα πιο προσιτά τους. Παρκάρουν για λίγο στην άκρη τον μινιμαλισμό για να βγάλουν τον rhythm’n’blues εαυτό τους στο I Just Don’t Understand το οποίο είχαν διασκευάσει οι Beatles. Ακόμα και ο τραγουδιστής Britt Daniel αφήνει κατά μέρους τους κρυπτικούς συμβολισμούς που συνηθίζει, για να επικοινωνήσει ατόφιο συναίσθημα. Ακούστε τον στο “Do You” να κραυγάζει εκλιπαρώντας τις λέξεις του τίτλου – και είναι τόσο μάγκας στο μικρόφωνο που δεν τις επαναλαμβάνει ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Η μεταβλητή του παραγωγού Joe Chiccarelli (που έχει δουλέψει με τους Flaming Lips και τους Mercury Rev) πιθανώς να ξεκλείδωσε νέα επίπεδα ψυχεδέλειας για τους Τεξανούς, οι οποίοι μετά από μια τετραετή απουσία δημιούργησαν ένα είδος χρωματιστής, κιθαριστική pop που αν και θέλγεται να εκφράσει την απομόνωση και τη μανία καταδίωξης από κυνηγούς ψυχών, μπορεί -ως εκ θαύματος- και να χορευτεί.

 Η παραπάνω κριτική αναρτήθηκε στο Avopolis.gr

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.