Album of the Week #26

Mikro

New

coverfinaltestfinal

Κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 90, οι Mikro αποφάσισαν ότι υπάρχει ένα μεγάλο κενό στη θέση της εγχώριας synth pop όπου έπρεπε πάση θυσία να καλυφθεί από τους ίδιους. Μετά από μια αξιοσημείωτη διαδρομή και μια πρόσφατη πενταετία σιωπής, επανέρχονται και είναι ανοιχτά περήφανοι που καταφέρνουν και διατηρούν τον χαρακτήρα τους αναλλοίωτο από νέες επιδράσεις… Πρόκειται για μια στάση ζωής καθόλα εκτιμητέα, αλλά αντιμετωπίσιμη με την απαραίτητη δόση συγκαταβατικότητας απέναντι σε μια ακίνδυνη pop που την ξεπέρασε η εποχή της. Όμως οι απόφοιτοι dj της ανωτάτης σχολής ριμιξολογίας δεν θα αντιμετωπίσουν καθόλου σαν καλοδιατηρημένη ρέπλικα το σύνολο. Μέχρι και που θα βρουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα πυκνά στρώματα από synth.

Το «νέο» τους album περιλαμβάνει όλα όσα οι Mikro εύκολα μπορούν να αγγίξουν, αλλά ποτέ δεν μπορούν να κλονίσουν. Πρόκειται στην ουσία για μια αποθέωση της θετικής σκέψης. Η αμεσότητα των μελωδιών, το μπρίο και ο παλμός παραμένουν οι θετικές συνισταμένες των Mikro. Πραγματικά, κατά στιγμές εξάπτεσαι αγέρωχα με όλο τον πακτωλό κεφιού. Όμως δεν παρακάμπτεται η άβολη αίσθηση πως πρόκειται για ένα σύνολο από τραγούδια όπου πουθενά δεν εκρήγνυνται, παρά μόνο ρέουν σε ένα προστατευτικό κρυστάλλινο γυαλί που δεν ραγίζει ποτέ. Οι συνθέσεις είναι πολύ επιτηδευμένες για να εκθλιφθούν σαν σοβαρή χορευτική πρόταση.

Το πρώτο μισό του album αποτελείται από 6 αγγλόφωνα τραγούδια, ενώ ο ελληνικός στίχος βρίσκεται στα υπόλοιπα 6 κομμάτια. Παραδόξως τα πρώτα είναι σαφώς πιο πειστικά και σκορπάνε γενναιόδωρα χαμόγελα, όντας σε ένα δικό τους ανέμελο συνθετικό κόσμο. Στα ελληνόφωνα τραγούδια, ο ρυθμός προσπαθεί να προσεγγίσει πιο επίπεδες μανιέρες για να διατηρηθεί η εμβέλειά του. Όμως παρά την αγνότητα και τις νεορομαντικές αναμνήσεις –οι οποίες παραμένουν οπισθοχωρημένες προς χάριν της καθάριας αισθητικής-  αντιλαμβάνεσαι πως πρόκειται για προκατασκευές βουτηγμένες στα συντηρητικά, ενώ νοσταλγούν την εποχή που τα πάρτι με 80’s pop θεματική πάλλονταν από νεανικές κραυγές.

Το New είναι βολεμένο στην ανεμελιά μιας τεχνοκρατικής pop -με street ενέργεια για άλλοθι- η οποία παράγει νάιλον αγκαλιές, άρωμα τσιχλόφουσκας φρούτου και αποτυπώματα από ροζ κραγιόν στα μάγουλα.

Η παραπάνω κριτική αναρτήθηκε στο Avopolis.gr

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.