Album of the Week #25

 

Morrissey

World Peace Is None of Your Business

wpinoyb_single

Αν η παγκόσμια ειρήνη δεν είναι καθόλου δική μας υπόθεση, είτε γιατί είμαστε μικροί και έχουμε αποκλειστεί από το τραπέζι των συζητήσεων, είτε γιατί αντιμετωπίζουμε τα πιο σύνθετα ζητήματα αποσβολωμένοι, κουβαλώντας όλη την αφέλεια των εστεμμένων μοντέλων όταν ερωτούνται για τη μεγαλύτερη ευχή τους, τότε δεν θα πρέπει να είναι και δική μας υπόθεση η ποιότητα ενός δίσκου ενός καταξιωμένου μουσικού. Άλλωστε οι ορκισμένοι έχουν ήδη αποφανθεί με το καλημέρα για την ποιότητα. Οι πολέμιοι θα βρίσκονται πάντα απέναντι. Οι υπόλοιποι θα ψυχανεμιζόμαστε με καντάρια αφέλειας τις διαθέσεις και τις δημιουργικές ορέξεις μιας τόσο μοναδικής στα χρονικά προσωπικότητας.

Ο Morrissey αφού φέτος τα είπε (περίπου) όλα στην αυτοβιογραφία του, ηχογραφεί νέο υλικό, για το οποίο γυρίζει στα εσωστρεφή χρόνια της δεκαετίας του 90 και δεν βγαίνει καθόλου από τα ρουχαλάκια της καλά οχυρωμένης περσόνας του, δεν ξεμυτίζει καθόλου από τα σύνορα του brand του. Όμως, στο φετινό του album όλα τα στοιχεία της προσωπικής δισκογραφίας του δηλώνουν «παρών» σε όλη τους τη μεγαλοσύνη. Η γοητευτική σκατοψυχιά, η αστειότητα ενός αυτιστικού ακτιβισμού, το μαγνητικό βλέμμα που δηλώνει απερίφραστα δεν-είμαι-ένας-από-εσάς, η σνομπ επιτήδευση, η πόζα σε αόρατο καθρέφτη, η αθεράπευτα ανέραστη φύση που παραδόξως εκκρίνει χυμούς και δημιουργεί ερωτεύσιμη αύρα… Όλα εδώ. Απλώς, αυτή τη φορά, καθώς ανεβοκατεβαίνουμε τα επίπεδα της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Moz, όλα τα πατώματα φαντάζουν λίγο πιο χαμηλοτάβανα και στενόχωρα. Το «εγώ» του Moz σχεδόν πετάγεται πρώτα από τα ηχεία και οι συνθέσεις έπονται.

Η μουσική του Morrissey εν έτη 2014 μοιάζει να έχει ελάχιστη παρεμβατική δύναμη στις καρδιές και τις ψυχές όλων όσων απευθύνεται. Όμως παρά την έλλειψη εκτοπίσματος, ο άσσος στο μανίκι του album είναι η άφθαρτη από το χρόνο χροιά της φωνής του Morrissey και η πειθώ που κουβαλάει. Είτε όταν τραγουδάει για την μοναξιά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος (στο υπέροχο Earth Is the Loneliest Planet) είτε περιγράφει απλώς ένα αιματηρό πέσιμο από μια σκάλα (στο Staircase At the University). Το World Peace Is None of Your Business, μέσα στα 80, εξοντωτικά είναι η αλήθεια λεπτά του (μισή ώρα την πετάς εύκολα), είναι ένας δίσκος αποκλειστικά για όσους είναι άρρωστοι με τον -κάποτε ραγδαία μεταδιδόμενο- ιό του Morrissey, ο οποίος γιατρεύεται με έναν τρόπο μόνο… Με περισσότερο Morrissey. Όσοι έχουν ανοσία στο εθισμό θα απομείνουν μερικώς ικανοποιημένοι με έναν σκασμό από τραγούδια στα χέρια τους, με περισσότερα fillers απ’όσα θα έπρεπε και με τις λυρικές στιγμές των μεγάλων σε ιδέες ρεφρέν να υπερκαλύπτουν τις πιο αδύνατες down tempo στιγμές.

Ο Moz επιμένει να έχει άκαμπτες ιδέες για τον ήχο του. Δεν θέλει πειραματισμούς και νέα στοιχεία να μπερδέψουν το ύφος του. Δυσανασχετεί με τις εκπλήξεις. Τον κουράζουν τα περιττά. Παραμένει πάντως περιπαικτικός με τις λέξεις και άριστος χειριστής του λόγου και των κρυφών νοημάτων μετά από 30 χρόνια. Χρίζεται αφέντης και δούλος του μύθου του και της ιδέας που καλλιεργεί για τον εαυτό του: αυτή που ψυχορραγεί δραματικά και με στόμφο για τους δαίμονες στο μυαλό του, μπροστά σε εκστασιασμένα πλήθη, κάτω από τεράστια φωταγωγημένα γράμματα που σχηματίζουν το όνομά του, για να φαίνονται μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και να κάνουν τα αντίστοιχα γράμματα του Χόλυγουντ να κρυφτούν από ντροπή. Καλά κάνει. Εμείς να κοιτάμε τη δουλειά μας.

Η παραπάνω κριτική αναρτήθηκε στο Avopolis.gr

 

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s