Album of the Week #23

Sharon-Van-Etten

Sharon Van Etten

Are We There

Κάπου είχα διαβάσει φευγαλέα μια συνέντευξη της Sharon Van Etten, όπου δήλωνε: “This record is more intimate than personal, if that makes sense”. Στην ουσία δεν έβγαζε ξεκάθαρο νόημα αλλά ήμουν αυτόματα αγκιστρωμένος, σαν να με πλάνεψε το απόλυτο διαφημιστικό tagline και ήθελα να καταναλώσω με μανία το προϊόν. Περισσότερο intimate παρά personal. Εδώ είμαστε.

Στο καταπληκτικό προηγούμενο album της με τίτλο Tramp, η Sharon Van Etten μιλούσε για αδιέξοδες σχέσεις και κατάλοιπα των αθετημένων υποσχέσεων. Εκεί είχε τα φώτα του Aaron Dessner των National ο οποίος έφερε μια ιδέα καταχνιάς και σκουριάς στον ήχο. Το Are We There είναι φτιαγμένο απόλυτα με τους δικούς της όρους. Οι προτεραιότητες της έχουν αλλάξει. Όπως και οι ισορροπίες στην προσωπική της ζωή. Όμως το να βρεις τις ισορροπίες, προϋποθέτει ένα κάποιο κόστος. Σε αυτή τη γκρίζα γραμμή που χαράζει το τραύμα, βρίσκει χαραμάδα η μουσική της. Στο Are We There, η Van Etten απαγκιστρώνεται ολοκληρωτικά από το αμερικάνικο «γυναικείο» rock των 90’s και την αυτοκαταστροφική υγρασία που το χαρακτήριζε. Εδώ πασχίζει να βρει διέξοδο στα απωθημένα της, και τα διυλίζει σε αυτοβιογραφικά τραγούδια με θέμα τη ρίξη της επικοινωνίας των σωμάτων και την απειλή της μνήμης ενός ρημαγμένου έρωτα.

Εκεί βρίσκεται λοιπόν ο μελαγχολικός οπτιμισμός του Afraid Of Nothing, η επική ενατένιση του (πέρα από κάθε προσδοκία) Your Love Is Killing Me (το οποίο η Patti Smith θα έβαζε ασυζητιτί στο Horses), η λικνιστική εσωστρέφεια του Our Love, και η ομφαλοσκόπηση του Our Love (το οποίο θα έκανε την αλλοτριωμένη Cat Power να αναθεωρήσει την καριέρα της). Της συγχωρείς ακόμα και τις ακρότητες στους στίχους όπως :”Break my legs so I won’t walk to you / Cut my tongue so I can’t talk to you / Burn my skin so I can’t feel you / Stab my eyes so I can’t see“.

Η Sharon ακροβατεί ανάμεσα σε διακριτικούς γογγυσμούς και σε μελωδικές κραυγές, έχοντας (ευτυχώς) την απόγνωση και την απελπισία του low-fi κλαψομούνικου rock σαν αντιπρότυπο. Κάθε της συλλαβή, κάθε βαθιά ανάσα, κάθε εμβόλιμη φωνητική οιμωγή, κάθε κοφτό ξέσπασμα, σκάει στα τραγούδια σαν τις σφαλιάρες που δέχτηκε από τον τοξικό έρωτα που πασχίζει να εξαργυρώσει. Βιώνει από την αρχή έναν μικρό θάνατο, αλλά χωρίς να ξεχαρβαλώνει ότι έχουμε δεδομένο – με λίγα λόγια δεν παίρνει η μπάλα τον κόσμο όλο, επειδή η ίδια δεν βρίσκει την άκρη ή επειδή έχει χρέος να τιμήσει κάποιο παρηκμασμένο rock στερεότυπο.

Μη γελιέστε όμως, το Are We There ΔΕΝ είναι ένα «breakup album», είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι ένα καταφύγιο μνήμης και παρηγοριάς, φιλοτεχνημένο με ειλικρίνεια και ψυχοθεραπευτική διάθεση. Το σπουδαίο είναι ότι ακούγεται καλύτερα, κοιτώντας τον άλλον στα μάτια. Περισσότερο intimate παρά personal. Μια χαρά νόημα βγάζει τελικά.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s