Album of the Week #19

Tori-Amos-2014-l

Tori Amos

Unrepentant Geraldines

Η Tori αρνείται να γυρίσει στον πλανήτη της. Κάτι ενδιαφέρον πρέπει να βρίσκει σε εμάς και την κρατάει ακόμα μαζί μας.

Σε κάθε ένα από τα νέα τραγούδια της, μας διατυμπανίζει ότι θέλει να αφοσιωθούμε ξανά στην αποδραστική ακρόαση της μουσικής. Το καταφέρνει για τι είναι μια πολυπληθής ορχήστρα από μόνη της. Είναι ικανή να μας κάνει να ορθωθούμε προς τα πάνω, να κοιτάμε ψηλά για ώρα και να διαστέλλουμε με τη φαντασία μας τα σύννεφα.

Όλα τα τραγούδια του Unrepentant Geraldines, από το Trouble’s Lament μέχρι το Weatherman και από το 16 Shades of Blue μέχρι το Promise, διαθέτουν υψηλό ‘oνειροδείκτη’ που προσθέτουν κάτι «οργανικό» στην ψηφιακή «φωτοσοπαρισμένη» φαντασία που μας κατακλύζει. Μας στενοχωρούν με ανακουφιστικό τρόπο και κάνουν σύσσωμη τη θηλυκή έντεχνη pop να φαίνεται τραγικά ανεπαρκής.

Οι μελωδίες της είναι αποδημητικές. Δίνουν ώθηση σε όσους θέλουν να πετάξουν πάνω από την πόλη, σε ιπτάμενους σχηματισμούς, μέχρι να βρουν το πιο βαθύ χρώμα ηλιοβασιλέματος. Κάθονται πιο ομαλά στα αυτιά όσων θέλουν να εγκλωβιστούν για πάντα σε ένα widescreen πλάνο του Τέρενς Μάλικ ή όσων θέλουν να ανοίξουν το στόμα τους να πουν «καλημέρα» και να ακουστεί σαν να απαγγέλουν Μαγιακόφσκι. Γι’ αυτούς που αντιμετωπίζουν τη μουσική σαν μια διαφυγή από την πραγματικότητα. Γι’ αυτούς που επιχειρούν μια πτώση στο κενό και είναι πεπεισμένοι ότι θα χαϊδέψουν ελαφρά το έδαφος σαν πούπουλα.

Η Tori Amos ξοδεύονταν για χρόνια λόγω της πολυγραφότατης και πολυσχιδής περσόνα της. Έχω την αίσθηση ότι μετά από κάθε album, σαν ζωγράφος με λερωμένα ρούχα, θαύμαζε από μακριά το επίτευγμά της, καπνίζοντας ένα slim τσιγάρο και πίνοντας ζεστό πράσινο τσάι ανασηκώνοντας κομψά το δαχτυλάκι. Αυτή τη φορά νιώθω με χαρά ότι δεν την αφορά τόσο η υψηλή καλλιτεχνία. Μαλακώνει ξανά από τα πληθωρικά –τίγκα στην αχρείαστη δεξιοτεχνία- τελευταία album της και «παίζει» ξανά με γήινα χρώματα. Πλέον, δεν θέλει να βγάλει ένα φιλόδοξο πιανιστικό έπος. Ο πίνακας δεν χρειάζεται να είναι αριστούργημα για κάποια ελίτ. Ευχαριστιέται ακόμα και με το να κοιτάζει τα ψυχεδελικά σχήματα που παίρνει η μπογιά όταν πέφτει στο νερό.

Φυσικά ήταν και θα είναι πάντα ταγμένη στην καλαισθησία, όμως το φετινό 14ο album της δεν γράφτηκε για να μας εντυπωσιάσει. Ακόμα και η ίδια σταμάτησε ξαφνικά να μιλάει σαν να ίπταται 10 πόντους από το έδαφος και δεν εκφράζεται πια σαν να είναι η Κλεοπάτρα, η Μήδεια και η Πανδώρα ταυτόχρονα. Θυμήθηκε το ζαλιστικό σλάλομ που έκανε με τα πλήκτρα του πιάνου της στο ξεκίνημα, πίσω στα early 90’s. Οι σονάτες και οι pop όπερες μπήκαν στο πατάρι με τα χειμωνιάτικα.

Η Tori έφτιαξε τελικά αυτό το δίσκο για να χορευτεί. Όχι με φιγούρες και αρμονίες μπαλέτου, αλλά για να κάνουμε σχήματα με τα σώματά μας αυτό που λέει κάθε φορά το τραγούδι. Και με αυτή να μας παρατηρεί με το εξώκοσμο βλέμμα της, και να ξεχνάει νοσταλγεί τον πλανήτη της.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.