Album of the Week #17

Antlers

Familiars

The-Antlers-Familiars

Πόσες λέξεις  χωράει η στιγμή που ακούς τους ήχους του Familiars; Πόσο κρατάει η στιγμή που απολαμβάνει να το ακούς να ανασαίνει ασθμαίνοντας στα αυτιά σου;

Στιγμές οικίες.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να «περιγράψεις» ένα album σαν και δαύτο. Όλοι αχρείαστοι. Εδώ, οφείλεις πρώτα να το «πλησιάσεις». Η εγκυρότητα περισσεύει.

Κάτι παράξενο και καθόλου «Familiar» στοιχειώνει την έκφραση των Antlers. Κάτι μυστήριο τους πυροδοτεί να χαρτογραφήσουν το οργανικό περιβάλλον γύρω τους, με θερμά και πρωτότυπα μοτίβα και να πασχίζουν να δημιουργήσουν ονειρικά πεδία ταύτισης με τα ασυνείδητο του ακροατή, χωρίς στιγμή να πατάνε σε ψυχεδελικά τρυκ και ανέραστους πειραματισμούς στη φόρμα. Με απλή δομή, με νεραϊδίσια καταχνιά στην ατμόσφαιρα και με αλαφροΐσκιωτες παραινέσεις πνευστών κι εγχόρδων εδώ κι εκεί, παρακινούν μια μύχια παρόρμηση μέσα μας να ταξιδεύουμε με κλειστά τα μάτια τις στιγμές που τα τραγούδια μας ψιθυρίζουν τις αλήθειες τους.

Οι Antlers φτιάχνουν ηχητικά σωσίβια για να μπορούμε να αντέχουμε το ίδιο το βάρος μας. Ντύνουν στωικά τις αυτοσχεδιαστικές τους διαδρομές με βελούδινη επένδυση, όπως η μητέρα το παιδί της πριν το στείλει έξω στο κρύο. Χτίζουν γέφυρες επικοινωνίας. αλλά όχι με την απέναντι όχθη, αλλά στοχεύοντας στο απέραντο κενό, με την ελπίδα ενός απρόσμενου αποδέκτη. Επειδή μπορούν. Επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Δεν γράφουν ελκυστικές μελωδίες για να αγαπηθούν, αλλά για να έρθουν σε φυσική επαφή με παλάμες, χείλη και σώματα που καιροφυλακτούν. Σαν να μην ηχογραφούν ακριβώς τα τραγούδια αλλά να τα απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα, σαν πουλιά που ζορίστηκαν για χρόνια να παριστάνουν τα κατοικίδια στα μπαλκόνια διαμερισμάτων. Το Familiars διαθέτει μια απελευθερωτική ατμόσφαιρα μου μυρίζει φρέσκο αέρα. Τα τραγούδια μπορούν να πάνε ψηλά αλλά ίπτανται γύρω από τον εαυτό τους. Μπροστά τους απλώνεται ανοιχτός ορίζοντας αλλά κοιτάνε κατάχαμα. Δεν θέλουν να κάνουν αλλιώς.

Στις ντελικάτες διαδρομές των τραγουδιών, όπως στο πέρα από κάθε περιγραφή και προσδοκία Director, ακούς τους Sigur Ros να κυοφορούν τους Lampchop. Ακούς τον ήχο των φαλαινών όταν χτυπάνε την ουρά τους στο κύμα πριν ξαναχαθούν στο βυθό. Το Familiars είναι cocooning πριν εφευρεθεί η έννοια του cocooning. Είναι εξωστρεφές για την εποχή που η εξωστρέφεια θα διώκεται ποινικά.

Δεν ακούς τη μουσική τους. Πορεύεσαι μαζί τους, κολυμπάς πλάι τους. Νιώθεις τυχερός που είσαι εκεί.

Και ξαφνικά, σαν τραγούδι στο χρόνο, η στιγμή χάθηκε.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.