Album of the Week #15

Warpaint

Warpain

Warpaint_Warpaint_Album_Cover

Η άμεση και κλιμακούμενη τα τελευταία τρία χρόνια αναγνώριση των Warpaint στην μουσική κοινότητα που απευθύνθηκαν, μπορεί να λειτουργήσει σαν αναπαυτικό μαξιλαράκι για μια lazy επανάληψη των γυναικείων wave chillout μοτίβων που τις ανέδειξαν ή σαν μια καλλιτεχνική πρόκληση ώστε να αποδώσουν μια νέα εκδοχή στο pattern του ασπόνδυλου σπαραγμού που εισήγαγαν.

Αυτό που συμπεραίνει τελικά κανείς μετά από κάμποσες ακροάσεις του δεύτερου album των “χαϊδεμένων” κοριτσιών της κιθαριστικής dream pop, είναι ότι πίσω από την επαγγελματική καθοδήγηση του Flood στην παραγωγή, η ατμόσφαιρα μπορεί να είναι ελεγχόμενα λειτουργική αλλά μοιάζει με πανωφόρι που πάει να καλύψει τη δυστοκία τους να γράψουν γενναιόδωρα και πλούσια. Μπορεί η μπάντα να αναδεικνύεται αποτελεσματική στις εκτελεστικές της υποχρεώσεις, όμως λείπει ο ρυθμός (όπου ρυθμός βάλε σφυγμός) που θα έδινε την υπεράνω αύρα του οικείου στα κατατονικά post punk μοτίβα τους. Όλη η δουλειά έγινε για να προστεθούν επιπλέον στρώματα κάτω από τα δυο ακόρντα, για να αποπροσανατολίσει από την αδιέξοδη «επιφάνεια» όσων συμβαίνουν στα κομμάτια.

Δεν πάει κάτι εξόφθαλμα στραβά στο album των Warpaint, όλα υπαινίσσονται σκοτεινές και μουντές ατμόσφαιρες με χαριτωμένα κοριτσίστικα μουτράκια με βαθύ μαύρο eyeliner στα μάτια, που ακουμπάνε αγέλαστα με την πλάτη σε φθαρμένους τοίχους.

Όμως αυτά πατάνε σε ένα σενάριο. Τα στραγγισμένα φωνητικά και η παρωχημένη κατάνυξη είναι αυτά που φτάνουν στα αυτιά του υποψιασμένου ακροατή στο τέλος. Η μπάντα ακούγεται πεισματικά “κακομαθημένη” μέσα στο βολεμένο χαριέντισμα των δαφνών των hipster darlings. Σαν να χαμογελάνε γιατί πιάνουν τον εαυτό τους να απολαμβάνουν τις ψυχεδελικές εμμονές τους,  κάνοντας moody γκριμάτσες με την παραμόρφωση της κιθάρας.

Αυτό που απομένει σαν συμπέρασμα στο τέλος, είναι πως η μελαγχολία χρησιμοποιήθηκε σαν στιλιστικό εργαλείο που απλώθηκε πάνω από τις πλαδαρές ψυχεδελικές ιδέες. Κανένα λαχάνιασμα, καμία έκσταση. Κρίμα γιατί το είχα πιστέψει πολύ το προηγούμενο “The Fool”.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.