Album of the Week #13

Wild Beasts

Present Tense

wildbeasts

Οι ανάγκες και τα αισθήματα επικοινωνούνται καλύτερα σε ενεστώτα χρόνο. Με όλη την υπέρβαση, τη γοητεία, την ατμόσφαιρα και τη ματαιότητα που κουβαλάει στην πράξη ένα τέτοιο αίτημα. Αυτό τον «αβίωτο» ενεστώτα χρόνο του έρωτα διακυβεύει το νέο album των Βρετανών Wild Beasts. Σαν να ένιωσαν ξαφνικά ότι έχουν βαθείς λόγους να δημιουργήσουν ένα album για να ανταποκριθεί στη ζωτική ανάγκη των ανθρώπων να συνοδεύσουν με μουσική τη δέσμευσή τους με τα πιο επείγοντα αισθήματα. Και τελικά δημιουργούν κάτι πολύ περισσότερο. Ένα ζωντανό φεστιβάλ γνησιότητας και πάθους.

Τρία χρόνια μετά το σχεδόν αψεγάδιαστο Smother και μετά από μια δεκαετία ζωής, τα «Άγρια Θηρία» παρουσιάζονται αρκετά εξημερωμένα ως προς τη ερωτική χίμαιρα της μοντέρνας pop και αποταυτίζονται από ταμπέλες και αναζητήσεις ύφους. Επιστρέφουν με γεμισμένους κινητήρες, σαν να έχουν καταπιεί έναν ωκεανό καλλιτεχνικού πολιτισμού, πρόθυμοι να πρωταγωνιστήσουν σε κοινωνικές εμπειρίες και εφοδιασμένοι με μια αίσθηση υγιούς επαγγελματισμού που τους κηρύσσει νικητές σε κάθε στοίχημα συναισθηματικής και ενωρχηστρωτικής ευφυΐας.

Φροντίζουν να μπολιάσουν τα τραγούδια με την ικετευτική φύση των εξομολογήσεών μας για δυσβάστακτα μυστικά, αυτά που φαντάζουν με αόρατη γκιλοτίνα πάνω από το κεφάλι μας. Γράφουν στίχους για να δημιουργήσουν ρεαλιστικά πεδία ταύτισης και σύγκρουσης με τον ακροατή, εκφράζοντας την οδύνη κάποιου όταν εισπράττει ένα αδιαπραγμάτευτο «όχι» από το αντικείμενο του πόθου του. Φιλοτεχνούν με βελούδινη synth επένδυση τη δομή των κομματιών για να ντύσουν το αίσθημα πικρίας όσων συνειδητοποίησαν νωρίς ότι η σπατάλη ενέργειας στο κυνήγι της παραζάλης του έρωτα και των αιφνιδιαστικών ερωτικών «τσουνάμι», τελικά δεν άξιζε τον κόπο.

Ο Hayden Thorpe ερμηνεύει με διαπραγματευτική διάθεση, ταλαντευόμενος σε καλαίσθητα synthesizer και καταπραϋντικές bass lines, διαθέτοντας ευέλικτη εκφραστικότητα στο μικρόφωνο που τον κάνει ξεχωρίζει απ’ το παραπονιάρικο ύφος κάθε νεο-crooner  και εξαπολύει παθιασμένους στίχους (don’t confuse me with someone who gives a fuck) χωρίς ευτυχώς να στους απευθύνει κατάμουτρα. Όπως οι ψιλές συχνότητες θρυμματίζουν τα γυαλιά, η «ευγενική» αρμονία των Wild Beasts σε κόβει κομμάτια, χωρίς ποτέ να σου δώσει περισσότερο από όσο θες. Σαν μια μαλακή αγκαλιά που θες τόσο πολύ να σε σφίξει, αλλά παραμένει τρυφερή. Σαν χάδι πάνω σε δέρμα, που θες να σε γρατσουνίσει έντονα αλλά το νύχι δεν μπήγει ποτέ στη σάρκα. Δείχνοντας έτσι προς το μονόδρομο του repeat. Και μετά ξανά το ίδιο.

Θα βγουν πολλά album φέτος που θα τραγουδηθούν, που θα χορευτούν και θα θαυμαστούν. Όμως το Present Tense ίσως να είναι το μοναδικό που θα μπορείς να «ακουμπήσεις» πάνω του. Όπως σε τραγούδια σαν το “Mecca” που ιονίζει «νεορομαντικά» την ατμόσφαιρα ή σαν το βραδείας καύσεως “Sweet Spot” με το λικνιστικό groove ή το “Pregnant Pause” που σου σκίζει τα σωθικά χωρίς προειδοποίηση. Όπως όλα. Τραγούδια ολοστρόγγυλα και σπαθάτα στις προθέσεις τους, με αλάθητο αισθητικό κριτήριο, τοποθετημένα στο ενεργό παρόν της synth pop (όρος περιοριστικός για το πολυπρισματικό σύμπαν του album) επιμελημένα με έμπνευση πέρα από trends, γενιές και μουσικές τάσεις. Η ρομαντική νιρβάνα η ίδια. Πρέπει να το «πιστέψετε».

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.