Album of the Week #12

Marissa Nadler

July

Marissa-Nadler-July-Album-Cover-1024x1024

Δεν ξέρω τι στοιχειώνει την έμπνευση της Marissa Nadler ούτε τι δαίμονες -ή άγγελοι- κατατρέχουν την καλλιτεχνική της συνείδηση, αλλά δεν θα τοποθετούσα την ανεμελιά του καλοκαιριού στην πρώτη ύλη των τραγουδιών της. Τουλάχιστον όχι με την ηλιόλουστη αισθητική τηλεοπτικής μιας διαφήμισης του ΕΟΤ ή με την πρωτοεπίπεδη αντίληψη της δισκογραφικής βιομηχανίας που ανέκαθεν τροφοδοτούσε το καλοκαίρι με κυκλοφορίες προορισμένες να καλύψουν μια ξένοιαστη ανάπαυλα.

Όμως ο τίτλος του album παραπέμπει στον Ιούλιο, όχι σαν ημερολογιακή αίσθηση, αλλά σαν να αναπαριστά μια τελετουργική λιτανεία στον ήλιο. Σαν η 33χρονη τραγουδίστρια να ενσαρκώνει τον πολιτισμικό πλούτο που έχει σπουδάσει σε μια intellectual φιέστα τραγουδιών με αφράτη αίσθηση και φινετσάτη δομή, με τραγούδια φτιαγμένα για μια ανώνυμη σέκτα ακροατών. Αυτούς που προτιμούν να διακρίνουν τους παραδοσιακούς δεσμούς στους ήχους που αγαπούν σήμερα.

Μπορεί να αισθανθείτε αμήχανα όταν μπείτε στο βαθύ υπόστρωμα του album, αλλά στο τέλος θα βρεθείτε να συμμετέχετε σε έναν αέναο χορό του Ησαΐα με  γεμάτα “υγρασία” ακούσματα μυθολογικής αύρας, με χειροποίητα υλικά που δημιουργούν το concept ενός tempo που ορίζεται από αρμονικά μοτίβα ακουστικών οργάνων και απαιτητικά ευρήματα στην παραγωγή.

Προσέξτε το στιλάτο και εντυπωσιακό Dead City Emily όπου η Marissa  κερδίζει τα εύσημα με τον τρόπο που πάλλει τις λέξεις με καταπληκτική ευγένεια, με σκοπό εξυπηρετήσει το τραγούδι και όχι κάποια πιθανή ματαιοδοξία κάποιας ερμηνεύτριας που αρίστευσε στο ωδείο. Ακόμα και τη διαπραγματευτική της διάθεση στο Was It A Dream, στο οποίο δείχνει ότι έχει όλα τα φόντα για να εισαχθεί με τιμές στην νεοϋορκέζικη ιντελιγκέντσια των αποψάτων.

Ανυποχώρητη στις καλλιτεχνικές ιδέες που θέλει να επικοινωνήσει και με συναισθηματική γενναιότητα, η Marissa Nadler ακροβατεί ανάμεσα στη folk στα πιο τολμηρά της, στην ονειρική pop στα πιο ντελικάτα της, και την new age στα πιο ολισθηρά της. Σαν αγέρωχη τραγουδοποιός που δεν είναι ποτέ κατώτερη από το συναισθηματικό αίτημα των τραγουδιών της, η Marissa δεν χαμπαριάζει για κάποιο χτίσιμο μυθολογίας, δεν αποσκοπεί στην αποδοχή σαν indie ιέρεια, ούτε ξεφεύγει σε φωνητικές ευκολίες «ψιθυρίσματος» και ψυχεδελικών εφέ με τα οποία η lo-fi κοινότητα θολώνει την ανυμπόρια της να γράψει «τραγούδια».

Σε φέρνει σε επαφή με το αυτοσχέδιο στούντιο του σπιτιού της δίνοντάς σου την εντύπωση ότι αρθρώνει κάτι που αισθάνεται ότι σε αφορά. Σαν να προσπαθεί να επουλώσει τις τύψεις σου για όλα όσα δεν βρήκες το θάρρος να ξεστομίσεις την ώρα που έπρεπε. Μια χαρά.

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s