Album of the Week #11

Pharrell Williams

G I R L

Pharrell-Williams-GIRL-2014-1200x1200

Μετά την εμπορική χίμαιρα του Get Lucky, ο Pharrell όφειλε να εξαργυρώσει τις μετοχές του σαν solo καλλιτέχνης, οι οποίες εκτινάχθηκαν στη στρατόσφαιρα, και να επανασυστηθεί σαν μια “ηλιαχτίδα” του εμπορικού r’n’b  και της ραδιοφωνικής pop. Αυτή είναι η αιτιολογία για τον σχεδιασμό της κυκλοφορίας του GIRL στην καλύτερη περίπτωση, και ο δόλος πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας αμαχητί παραδομένης στο fast selling βιομηχανίας στην χειρότερη. Όμως το τεράστιο break στο mainstream ο Pharrell δεν θα το καταφέρει τώρα. Έχει διανύσει δυο δεκαετίες σκληρής δουλειάς με τους Neptunes, συμμετοχές με τους N.E.R.D και αμέτρητες συνεργασίες -ως επί το πλείστον πετυχημένες- όπου έδωσε τα φώτα του σε στρατιές από καλλιτέχνες. Η προτεραιότητα όμως του Pharrell δεν είναι να επιβάλει μια solo περσόνα, σε αυτή την περίπτωση αυτό δεν θα ήταν το μόλις 2ο προσωπικό του album. Το διακύβευμα εδώ είναι αν ο Pharrell θα καταφέρει να φέρει σε πέρας το δύσκολο Γολγοθά της καλλιτεχνικής συνέπειας ή θα περιοριστεί στο να τροφοδοτήσει τις κονσόλες σε όλα τα νυχτερινά κοκτειλάδικα με “άποψη”. Η απάντηση βρίσκεται κάπου στη μέση. Το G I R L είναι μια προσωπική φιέστα του Pharrell ο οποίος δεν απαρνιέται τον ψυχαγωγικό του ρόλο και δεν αποφεύγει να αγκαλιάσει το mainstream, αλλά κατασκευάζει μια αστραφτερή, ολονύκτια στουντιακή disco soul που συνδυάζει πλήρως την ανάγκη για glamour και για χορό στην πίστα. Το G I R L ακούγεται πανέμορφο και αγκιστρωμένο στην εποχή του, έτοιμο να εξυγιάνει σε ένα βαθμό τα τοξικά mainstream ραδιόφωνα.

Το εναρκτήριο Marilyn Monroe είναι φτιαγμένο επικουρικά και με μαθηματική προσέγγιση ώστε να χορευτεί χωρίς αύριο και χωρίς να αφήνει πολλές αντιστάσεις. Στο Brand New, χάρη στην καταλυτική φυσική παρουσία του Justin Timberlake, ο Pharrell μνημονεύει τον Stevie Wonder, με ένα πλούσιο σε ελέη και κλασάτο funky beat που κερδίζει εύκολα μέσω της οικειότητας. Το Hunter  διαθέτει ένα απολαυστικότατο, κελαριστό hip hop  beat, με μυρωδιές από late 80’s, με την επαναλαμβανόμενη ρυθμική ένταση της πιο χλιδάτης disco funk. Η προσεγμένη neo-soul του Gush ακούγεται θαυμάσια, και θα μπορούσε να είναι το εφαλτήριο καριέρας που θα ποθούσε διακαώς κάθε έκπτωτος αστέρας της soul που πασχίζει για come back. Ο καθόλα uplifting και ταυτόχρονα mellow disco ρυθμός του «οσκαρικού» Happy, χρησιμοποιεί υφάνσεις της Motown και αντλεί βουλιμικά από το πρώιμο υλικό του Marvin Gaye (την πηγή που χρησιμοποίησε για την περσινή συνεργασία του με τον Robin Thickle στο Good Girl). Το Come Get It Bae, αν και πρωτοεπίπεδο, είναι σαφώς εκσυγχρονισμένο και ξεπερνάει την ρουτίνα της disco, χάρη στη λυγερή μελωδία που «ποτίζει» το subwoofer. To Gust Of Wind είναι το μοναδικό instant classic και η πιο πετυχημένη στιγμή του album κατά τη γνώμη μου. Επίτευγμα μελιστάλαχτης και καλοβαλμένης pop, με λικνιστική αύρα που κάνει άνετο σλάλομ στις κληρονομιές και τους χυμούς της disco soul, με παραγωγή «κέντημα» που διαθέτη πειθώ και θέρμη. Το Lost Girl παρά το παχύρευστο tribal υπόστρωμα στο πρώτο μέρος και την έντεχνη φλωρο-disco του δεύτερου, είναι το μοναδικό filler, και μάλλον τοποθετήθηκε εκεί για να ικανοποιήσει την ερωτική ευδαιμονία του ακροατή του καναπέ. Το Know Who You Are ανασύρει την πιανιστική κομψότητα που έχασε κάπου στις συμπληγάδες του mainstream ο John Legend. H Alicia Keys κάνει την προσφορά της σε σκέρτσα και νάζια με το κύρος μιας φτασμένης ντίβας αλλά και με την αναμενόμενη vintage εκμετάλλευση της συλλογικής soul μνήμης. Τέλος το It Girl που κλείνει το δίσκο είναι έναπλήρες και γκρουβάτο soul καλούδι, με γιορτινή ενορχήστρωση και χαλαρό ρυθμό που δίνει χώρο στο αψεγάδιαστο φαλσέτο να κάνει όλη τη δουλειά.

Η ανανεωτική διάθεση του Pharrell και οι ακούραστα ευκίνητες παραγωγές του φαίνεται ότι δεν έχουν πάτο στο βαρέλι τους. Το album του δεν θα αλλάξει το ρου της ιστορίας ούτε είναι η  επιτομή κάποιας υψηλής εκφραστικότητας στο studio. Όμως είναι μια ευπρόσδεκτη βουτιά στα πιο ζωτικά κομμάτια της pop/soul μελωδικότητας. Μια δουλειά αρκούντως σαλονάτη και ακίνδυνη για τους θιασώτες του lifestyle, αλλά που ακουμπάει με κομψότητα πάνω στην σεισμικής σημασίας  για τη ρυθμική μουσική ανάγκη για χορό και εξωστρέφεια.

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s