Album of the Week #6

R. Kelly

Black Panties

r.-kelly-black-panties-cover

Το 12ο album του R.Kelly θα μπορούσε να λέγεται και απλώς «Pussy», καθώς αυτή φαίνεται να είναι η μοναδική έμμονη ιδέα που κολάζει το μυαλό του παραγωγού/soulman, ο οποίος όταν τραγουδάει για κάποιον περίεργο λόγο πιστεύει ότι κρεμόμαστε όλοι από τα χείλη του. Όμως ούτε το sexploitation της σαλονάτης παραγωγής του “Black Panties”, ούτε τα επικοινωνιακά τρικ με τα αψεγάδιαστα κορμιά στο εξώφυλλο που φορούν τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά τους, γεφυρώνουν το κενό ανάμεσα στον αστείο ναρκισσισμό του R.Kelly και τον αληθινό soul αισθησιασμό του λεγόμενου «baby-making music».

Αν και βρίσκεται πάνω από 20 χρόνια στο κουρμπέτι και έχοντας γκάμα εμπειριών, ο R.Kelly αισθάνεται τόσο λίγος που αρνείται πεισματικά να δείξει κάποιες αληθινές προσωπικές του στιγμές. Αντίθετα περιφέρει τη σεξουαλική του εξάρτηση σαν περήφανο γαλόνι και φαντασιώνεται τον εαυτό του σε πριβέ gala και υποσχόμενα πάρτι να αποπλανεί ανήλικα νυμφίδια κρατώντας ακριβό κοκτέιλ και φορώντας μεταξωτό Versace πουκάμισο με ξεκούμπωτα τα πρώτα δυο κουμπιά. Κανένα προσγειωμένο πνεύμα, μόνο ψωνισμένο glamour.

Αν και περιόρισε τις εμμονές του στα πρόσφατα album “Love Letter” (2010) που ανακάλυψε ξανά τη neo-soul και το “Write Me Back” (2012) που έπαιξε με την disco, εδώ το ξαναρίχνει στη φτηνή erotica. Όμως δεν υπάρχει τίποτα τσαλακωμένο και βρώμικο (εκτός από τις περιγραφές του σεξ) στο “Black Panties”. Ο R.Kelly πλέον αντιλαμβάνεται τον εαυτό του καλύτερα όταν φλερτάρει, παρά όταν στοχάζεται πάνω στη θηλυκή σαγήνη και θέλει να νιώθει μονίμως τρόπαιο στα νύχια διαθέσιμων γυναικών. Όμως το πρόβλημα δεν είναι αν ο R.Kelly εκφράζει τη σεξουαλικότητα σαν εξάρτηση (μαζί του) ή το πότε προλαβαίνει να κατουρήσει όταν όλη μέρα ρίχνει μοντέλα στα ακριβά σεντόνια του (ξανά μαζί του), αλλά στο ότι δεν υπάρχει κανένα ανθρώπινο σημείο αναφοράς μέσα σε αυτό το φλύαρο καυλάντισμα αέρινης πόζας. Σε ορισμένα σημεία το album θυμίζει όλα εκείνα τα ευτυχή κλισέ της soul κρεβατοκάμαρας (τα σέξι γρυλίσματα), σε κάποια άλλα φέρνει στο μυαλό τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας των Isley Brothers από τα χρόνια που είχαν συνεργαστεί (όπως εκείνο το υπέροχο single “Down Low” το 1995), αλλά δυστυχώς τα περισσότερα τραγούδια ακούγονται σαν μουσική επένδυση για ανέμελο χάζι σε νεανικά μπούστα.

Η καλύτερη στιγμή το “Genius” στο οποίο υπεισέρχονται ανθρώπινα ψήγματα ενώ η Kelly Rowland καλύπτει πετυχημένα το κενό της Aaliyah στο “All The Way“. Ευτυχώς δεν λείπει και το χιούμορ καθώς στο “Cookie” το αιδοίο της συντρόφου του παρομοιάζεται με μπισκότο Oreo… Ακολουθεί όμως μια σειρά από τραγούδια που οι τίτλοι τα λένε όλα:”Legs Shakin”,Every Position”, Crazy Sex”,Marry the Pussy”,Show Ya Pussy”, και η λοβοτομημένη αλαζονεία πάει λέγοντας…

Είναι παράξενο το πώς εξελίχθηκε ο R Kelly από το ντεμπούτο του το 1993 “12 Play” όταν ο ίδιος ήθελε να γίνει το R στο R&B, μέχρι την παρωδία του εαυτού του σήμερα όπου το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το Β στο R&B να είναι οι Bitches. Ίσως να ήταν καλύτερα να ερμήνευε σούπες διασκευές κατά βούληση για μαζική ψυχαγωγία, παρά αυτή η αχρείαστη επίδειξη γοητείας που ξέμεινε από καύσιμα στην αρχή του δρόμου. Για να μιλήσω στη γλώσσα του R.Kelly, το λες και πρόωρη εκσπερμάτιση.

Δημοσιεύθηκε στο Avopolis 

 

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.