Album of the Week #3

Bill Callahan

Dream River

Dreamriver.jpg

Η γοητεία του album του τραγουδοποιού Bill Callahan δεν βρίσκεται τόσο στην πεπατημένη των σκονισμένων ηχοτοπίων της Americana, ίσως ούτε και στον σαρδόνιο τόνο της φωνής του με την οποία μας λέει -πάντα με λίγα λόγια- ιστορίες για ερειπωμένα bar και ανοιχτούς ορίζοντες. Η γοητεία είναι κρυμμένη στις αόρατες αντιθέσεις. Από μια οπτική ο Callahan έχει την αυτοπεποίθηση ενός μοναχικού αφηγητή νοτιοδυτικών country & folk ιστοριών και την άλλη έχει την αβεβαιότητα ενός unhip μουσικού που δεν αισθάνεται προϊόν της εποχής του.

Σε μια πρώτη ακρόαση ακούγεται μελαγχολικός, χαμένος και σε προσωρινή ανακωχή με τους δαίμονές του, ενώ σε μια δεύτερη -πιο προσεκτική-περισσότερο γλυκός και θυμίζει πεζό ταξιδοώτη σε φιλόξενους μελωδικούς χάρτες όπου ξεχάστηκε μόνος του για να χαρεί από την αρχή την αξία του ατόφιου, γνήσιου τραγουδιού. Οι γοητευτικές αντιθέσεις ίσως να οφείλονται στη σκαμμένη αρσενική φωνή του που δεν αφήνει συναισθήματα πρώτου επιπέδου να βγουν παραέξω και στην απουσία κάθε υποψίας «έντεχνης» τραγουδοποιίας που συνήθως τα κάνει όλα αντιληπτά και εύκολα περιγράψιμα.

Ο Callahan με το Dream River πέτυχε μια εγκεφαλική διείσδυση σε laid-back μελωδίες που εμπνεύστηκε από τον αέρα του Texas. Αντιτάσσει «ήσυχα» τις ηλεκτρικές στιγμές δριμύτητας με τις πιο λυρικές ιδέες στα έγχορδα και το υπόγειο χιούμορ προσφέρει ανάσες, ακριβώς στις στιγμές που προδίδονται κάποιες αδιέξοδες δομές στα τραγούδια. Ευτυχώς όμως προσπέρασε τις «ευκολίες» της καταχνιάς και τo άγονο concept της καουμπόικης ωδής στη μοναξιά και προτίμησε να τραγουδήσει κομψά για τους σκελετούς στη ντουλάπας του σε αγωνιώδη κομμάτια σαν το Javelin Unlanding. Είπε να τολμήσει το σπαρακτικό κρεσέντο στο φινάλε του Summer Painter και κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις με το Ride My Arrow, το οποίο αν είχε τον προσποιητό στόμφο του Chris Rea θα είχε ραδιοφωνικό air play. Δεν πειράζει, καλύτερα έτσι. Μερικά album έχουν την προοπτική να στοχεύουν μετωπικά στους αισθητήριους μηχανισμούς και λειτουργούν καλύτερα σε intimate συνομιλίες με τον ακροατή.

Δημοσιεύθηκε στο Avopolis

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s